up
Search      menu
جانور شناسی :: مقاله کوئزيتوزاروس PDF
QR code - کوئزيتوزاروس

کوئزيتوزاروس

کوئزيتوزاروس، دايناسور غيرعادي يا شگفت آور

• گياهخوار
• سرکوچک با دندانهاي ميخي شکل
• روي چهارپا راه مي رفت
• پوزه پهن و سوراخهاي گوش بزرگ
● أناتومي:
کوئزيتوزاروس(به معناي دايناسور غيرعادي يا شگفت آور)، گياهخواري با گردن بلند و دم شلاقي بود که به صورت گله اي زندگي مي کرد. جمجمه کوئزيتوزاروس، طويل بود و پوزه اي بلند و سوراخهاي گوش بزرگي داشت. دندانهاي ميخي شکل، براي خوردن غذاهاي نرم و احتمالا گياهان آبي تطبيق يافته بودند. طول کوئزيتوزاروس، حدود ۷۵فوت(۲۳متر)بوده است.
● تغذيه و دندانها:
کوئزيتوزاروس، گياهخوار بود و دندانهايي ميخي شکل داشت. اين جانور براي بقاي خود، هر روز مقادير زيادي مواد گياهي مي خورده است. کوئزيتوزاروس، تمام برگها را بدون جويدن، مي بلعيد و احتمالا در معده اش، سنگ معده وجود داشته که به هضم مواد سخت گياهي کمک مي کرده است. دندانهاي کند کوئزيتوزاروس، براي جويدن مواد گياهي مناسب بودند.
احتمالا کوئزيتوزاروس، کاج،گينگکاس، دانه هاي سرخس، سرخس، کنجد، سرخس، خزه گيان و دم اسبيان را مي خورده است.
● زمان زيست:
کوئزيتوزاروس، در دوره کرتاسه پسين، حدود ۸۰ ۸۵ ميليون سال قبل مي زيست.
● نامگذاري:
کوئزيتوزاروس(به معناي دايناسور غيرعادي و شگفت آور) در سال ۱۹۸۳، توسط کورزانو و بانيکو نامگذاري شد.
● فسيلها و زيستگاه:
تنها بخشي از جمجمه کوئزيتوزاروس، در جنوب شرقي بيابان گوبي در مغولستان کشف شده است. اين منطقه در دوران مزوزوييک، نيمه خشک بوده است.
● چرا گردن کوئزيتوزاروس، اينقدر دراز بود؟
بسياري از ساروپودها، مانند کوئزيتوزاروس، گردنشان را کما بيش افقي(موازي با زمين) نگه مي داشتند. احتمالا گردن دراز اين دايناسور براي گشتن درجنگلها به کار مي رفته تا از برگهايي استفاده کند که براي ساروپودهاي بزرگ ديگر غيرقابل دسترسي بود و اين ساروپودها نمي توانستند به خاطر اندازه شان به اين جنگلها نفوذ کنند. به علاوه گردن دراز،اين دايناسور را قادر مي ساخت تا پتريدفيتها(دم اسبيان، خزه و سرخس) را بخورد. اين گياهان برگ صاف در مناطق مرطوب رشد مي کنند که ساروپودها نمي توانستند به آنجا راه يابند. اما احتمالا ساروپودها روي زمين سخت مي ايستاده و در اين مناطق مرطوب چرا مي کردند.
● رفتار:
کوئزيتوزاروسها، به صورت گله اي زندگي مي کردند و هنگامي که غذاي محل زيستشان تمام مي شد، مهاجرت مي کردند. احتمالا کوئزيتوزاروس مثل ساروپودهاي ديگر تخم گذار بوده است. تخمهاي يافت شده ساروپودها داراي الگوي خطي بوده اند و در لانه قرار نداشتند. احتمالا هنگامي که جانور در حال حرکت بوده، تخم مي گذاشته است. اعتقاد بر اين است که ساروپودها از تخمهايشان مراقبت نمي کرده اند. طول عمر ساروپودها ۱۰۰سال بوده است.
● هوش:
تصور مي شد که ساروپودها(مثل کوئزيتوزاروس، ديپلودوکوس، براکيوزاروس و آپاتوزاروس) و استگوزاروس مغز ثانويه اي داشته اند. امروزه ديرينه شناسان معتقدندچيزي که آنها آن را مغز ثانويه مي پنداشتند در واقع بزرگ شدگي طناب عصبيدر منطقه ران بوده است. اين بزرگ شدگي از مغز کوچک جانور بزرگتر بود.
ديپلودوکوس نوعي ساروپود بود که هوش آنها(يا EQ که از روي نسبت مغز به وزن بدن اندازه گيري مي شود)در بين دايناسورها در کمترين حد بود.
● تحرک:
کوئزيتوزاروس، خيلي آهسته روي چهار پاي ستون مانند راه مي رفت(از روي فسيل ردپا، طول پاهاي آن و وزن تقريبي اش مشخص شده است).
● طبقه بندي:
کوئزيتوزاروس، گياهخواري بزرگ و نوعي ساريچين(دايناسورهاي جهنده، اجداد پرندگان)، يک ساروپودومورف(گياهخواران داراي گردن دراز و دم بلند که روي چهار پا راه مي رفتند)، يک ساروپود(گياهخواران بسيار بزرگ) و از خانواده ديپلودوسيدا(ساروپودهاي دندان ميخي که عبارتند از ديپلودوکوس، آپاتوزاروس، آمارگازاروس، سيزموزاروس، سوپرزاروس و غيره) بود. گونه نوعي، کوئزيتوزاروس اورينتاليس است. احتمالا کوئزيتوزاروس، دايناسوري مشابه نمگتوزاروس بوده است. کوئزيتوزاروس، به نامهاي کوئزيتوزاروس، کوئستيوزاروس و کوئستوزاروس هم شناخته مي شود.

دانلود نسخه PDF - کوئزيتوزاروس