up
Search      menu
مذهب و عرفان :: مقاله نيت به روزه PDF
QR code - نيت به روزه

نيت به روزه

احکام روزه

روزه آن است که انسان براي انجام فرمان خداوند عالم از اذان صبح تا مغرب از چيزهايي که روزه را باطل مي کند و شرح آنها بعداً گفته مي شود، خودداري نمايد.
نيت
لازم نيست انسان نيت روزه را از قلب خود بگذراند يا مثلاً بگويد فردا را روزه مي گيرم، بلکه همين قدر که براي انجام فرمان خداوند عالم از اذان صبح تا مغرب کاري که روزه را باطل مي کند انجام ندهد، کافي است و براي آن که يقين کند تمام اين مدت را روزه بوده، بايد مقداري پيش از اذان صبح و مقداري هم بعد از مغرب از انجام کاري که روزه را باطل مي کند خودداري نمايد.
انسان مي تواند در هر شب از ماه رمضان براي روزه فرداي آن نيت کند بهتر است که شب اول ماه هم نيت روزه همه ماه را بنمايد.
از اول شب ماه رمضان تا اذان صبح، هر وقت نيت روزه فردا را بکند اشکال ندارد.
وقت نيت روزه مستحبي از اول شب است تا موقعي که به اندازه نيت کردن به مغرب وقت مانده باشد که اگر تا اين وقت کاري که روزه را باطل مي کند انجام نداده باشد و نيت روزه مستحبي کند، روزه او صحيح است.
کسي که پيش از اذان صبح بدون نيت روزه خوابيده است، اگر پيش از ظهر بيدار شود و نيت کند، روزه او صحيح است چه روزه او واجب باشد چه مستحب و اگر بعد از ظهر بيدار شود، نمي تواند نيت روزه واجب نمايد.
اگر بخواهد غير روزه رمضان، روزه ديگري بگيرد بايد آن را معين نمايد، مثلاً نيت کند که روزه قضا يا روزه نذر مي گيرم، ولي در ماه رمضان لازم نيست نيت کند که روزه ماه رمضان مي گيرم، بلکه اگر نداند ماه رمضان است، يا فراموش نمايد و روزه ديگري را نيت کند، روزه ماه رمضان حساب مي شود.
اگر بداند ماه رمضان است و عمداً نيت روزه غير رمضان کند، نه روزه رمضان حساب مي شود و نه روزه اي که قصد کرده است.
اگر پيش از اذان صبح نيت کند و بيهوش شود و در بين روز به هوش آيد، بنابر احتياط واجب بايد روزه آن روز را تمام نمايد و اگر تمام نکرد، قضاي آن را بجا آورد.
اگر پيش از اذان صبح نيت کند و مست شود و در بين روز به هوش آيد، احتياط واجب آن است که روزه آن روز را تمام کند و قضاي آن را هم بجا آورد.
اگر پيش از اذان صبح نيت کند و بخوابد و بعد از مغرب بيدار شود، روزه اش صحيح است.
اگر نداند يا فراموش کند که ماه رمضان است و پيش از ظهر ملتفت شود، چنانچه کاري که روزه را باطل مي کند انجام نداده باشد، بايد نيت کند و روزه او صحيح است و اگر کاري که روزه را باطل مي کند انجام داده باشد، يا بعد از ظهر ملتفت شود که ماه رمضان است، روزه او باطل مي باشد، ولي بايد تا مغرب کاري که روزه را باطل مي کند انجام ندهد و بعد از رمضان هم روزه آن روز را قضا نمايد.
اگر بچه پيش از اذان صبح ماه رمضان بالغ شود، بايد روزه بگيرد و اگر بعد از اذان بالغ شود، روزه آن روز بر او واجب نيست.
کسي که براي بجاآوردن روزه ميتي اجير شده اگر روزه مستحبي بگيرد اشکال ندارد، ولي کسي که روزه قضا يا روزه واجب ديگري دارد، نمي تواند روزه مستحبي بگيرد و چنانچه فراموش کند و روزه مستحبي بگيرد، در صورتي که پيش از ظهر يادش بيايد، روزه مستحبي او به هم مي خورد و مي تواند نيت خود را به روزه واجب برگرداند و اگر بعد از ظهر ملتفت شود، روزه او باطل است و اگر بعد از مغرب يادش بيايد، روزه اش صحيح است، اگر چه بي اشکال نيست.
اگر غير از روزه ماه رمضان، روزه معين ديگري بر انسان واجب باشد، مثلاً نذر کرده باشد که روز معيني را روزه بگيرد، چنانچه عمداً تا اذان صبح نيت نکند، روزه اش باطل است و اگر نداند که روزه آن روز بر او واجب است، يا فراموش کند و پيش از ظهر يادش بيايد، چنانچه کاري که روزه را باطل مي کند انجام نداده باشد، روزه او صحيح و گرنه باطل مي باشد.
اگر براي روزه واجب غير معيني مثل روزه کفاره، عمداً تا نزديک ظهر نيت نکند، اشکال ندارد. بلکه اگر پيش از نيت تصميم داشته باشد که روزه نگيرد، يا ترديد داشته باشد که بگيرد يا نه، چنانچه کاري که روزه را باطل مي کند انجام نداده باشد و پيش از ظهر نيت کند، روزه او صحيح است.
اگر در ماه رمضان پيش از ظهر کافر مسلمان شود و از اذان صبح تا آن وقت کاري که روزه را باطل مي کند انجام نداده باشد، مي تواند روزه بگيرد و قضا هم ندارد.
اگر مريض پيش از ظهر ماه رمضان خوب شود و از اذان صبح تا آن وقت کاري که روزه را باطل مي کند انجام نداده باشد، بايد نيت روزه کند و آن روز را روزه بگيرد و چنانچه بعد از ظهر خوب شود، روزه آن روز بر او واجب نيست.
روزي را که انسان شک دارد آخر شعبان است يا اول رمضان، واجب نيست روزه بگيرد و اگر بخواهد روزه بگيرد مي تواند نيت روزه رمضان کند، ولي اگر نيت روزه قضا و مانند آن بنمايد و چنانچه بعد معلوم شود رمضان بوده، از رمضان حساب مي شود.
اگر روزي را که شک دارد آخر شعبان است يا اول رمضان، به نيت روزه قضا يا روزه مستحبي و مانند آن روزه بگيرد و در بين روز بفهمد که ماه رمضان است ، بايد نيت روزه رمضان کند.
اگر در روزه واجب معيني مثل روزه رمضان از نيت روزه گرفتن برگردد، روزه اش باطل است، ولي چنانچه نيت کند که چيزي که روزه را باطل مي کند، بجا آورد در صورتي که آن را انجام ندهد، روزه اش باطل نمي شود.
در روزه مستحب و روزه واجبي که وقت آن معين نيست، مثل روزه کفاره، اگر قصد کند کاري که روزه را باطل مي کند انجام دهد، يا مردد شود که بجا آورد يا نه، چنانچه بجا نياورد و پيش از ظهر دوباره نيت روزه کند، روزه او صحيح است.
● چيزهايي که روزه را باطل مي کند
▪ نه چيز روزه را باطل مي کند:
اول: خوردن و آشاميدن. دوم: جماع. سوم: استمنا، چهارم: دروغ بستن به خدا و پيغمبر و جانشينان پيغمبر عليهم السلام، پنجم:رساندن غبار غليظ به حلق، ششم: فرو بردن تمام سر در آب، هفتم: باقي ماندن بر جنابت و حيض و نفاس تا اذان صبح، هشتم: اماله کردن با چيزهاي روان، نهم: قي کردن.
و احکام اينها در مسايل آينده گفته مي شود.
۱) خوردن و آشاميدن
اگر روزه دار عمداً چيزي بخورد يا بياشامد، روزه او باطل مي شود، چه خوردن و آشاميدن آن چيز معمول باشد مثل نان و آب، چه معمول نباشد مثل خاک و شيره درخت، و چه کم باشد يا زياد. حتي اگر مسواک را از دهان بيرون آورد و دوباره به دهان ببرد و رطوبت آن را فرو برد، روزه او باطل مي شود، مگر آنکه رطوبت مسواک در آب دهان به طوري از بين برود که رطوبت خارج به آن گفته نشود.
اگر موقعي که مشغول غذا خوردن است بفهمد صبح شده، بايد لقمه را از دهان بيرون آورد و چنانچه عمداً فرو برد، روزه اش باطل است و کفاره هم بر او واجب مي شود.
اگر روزه دار سهواً چيزي بخورد يا بياشامد، روزه اش باطل نمي شود.
احتياط واجب آن است که روزه دار از استعمال آمپولي که به جاي غذا به کار مي رود، خودداري کند. ولي تزريق آمپولي که عضو را بي حس مي کند يا به جاي دوا استعمال مي شود، اشکال ندارد.
اگر روزه دار چيزي را که لاي دندان مانده است، عمداً فرو ببرد، روزه اش باطل مي شود.
کسي که مي خواهد روزه بگيرد، لازم نيست پيش از اذان دندان هايش را خلال کند، ولي اگر بداند غذايي که لاي دندان مانده در روز فرو مي رود، چنانچه خلال نکند و چيزي از آن فرو رود روزه اش باطل مي شود. بلکه اگر فرو هم نرود، بنابر احتياط واجب بايد قضاي آن روز را بگيرد.
فرو بردن آب دهان، اگر چه به واسطه خيال کردن ترشي و مانند آن در دهان جمع شده باشد، روزه را باطل نمي کند.
فرو بردن اخلاط سر و سينه، تا به فضاي دهان نرسيده، اشکال ندارد، ولي اگر داخل فضاي دهان شود، احتياط واجب آن است که آن را فرو نبرد.
اگر روزه دار به قدري تشنه شود که بترسد از تشنگي بميرد، مي تواند به اندازه اي که از مردن نجات پيدا کند آب بياشامد، ولي روزه او باطل مي شود و اگر ماه رمضان باشد، بايد در بقيه روز از بجا آوردن کاري که روزه را باطل مي کند، خودداري نمايد و بعد هم قضاي آن روز را به جاي آورد.
جويدن غذا براي بچه يا پرنده و چشيدن غذا و مانند اينها که معمولاًبه حلق نمي رسد، اگر چه اتفاقاً به حلق برسد، روزه را باطل نمي کند. ولي اگر انسان از اول بداند که به حلق مي رسد، چنانچه فرو رود، روزه اش باطل مي شود و بايد قضاي آن را بگيرد و کفاره هم بر او واجب است.
انسان نمي تواند براي ضعف روزه را بخورد، ولي اگر ضعف او به قدري است که معمولاً نمي شود آن را تحمل کرد، خوردن روزه اشکال ندارد.
۲) جماع
جماع روزه را باطل مي کند، اگر چه به مقدار ختنه گاه داخل شود و مني هم بيرون نيايد.
اگر کمتر از مقدار ختنه گاه داخل شود و مني هم بيرون نيايد، روزه باطل نمي شود، ولي کسي که آلتش را بريده اند اگر کمتر از ختنه گاه را هم داخل کند، روزه اش باطل مي شود.
اگر شک کند که به اندازه ختنه گاه داخل شده يا نه، روزه او صحيح است. و کسي که آلتش را بريده اند، اگر شک کند که دخول شده يا نه، روزه او صحيح است.
اگر فراموش کند که روزه است و جماع نمايد، يا او را به جماع مجبور نمايند، به طوري که از خود اختياري نداشته باشد، روزه او باطل نمي شود. ولي چنانچه در بين جماع يادش بيايد يا ديگر مجبور نباشد، بايد فوراً از حال جماع خارج شود، و اگر خارج نشود، روزه او باطل است.
۳) استمنا
اگر روزه دار استمنا کند، يعني با خود کاري کند که مني از او بيرون آيد، روزه اش باطل مي شود.
اگر بي اختيار مني از او بيرون آيد، روزه اش باطل نيست. ولي اگر کاري کند که بي اختيار مني از او بيرون آيد، روزه اش باطل مي شود.
هرگاه روزه دار بداند که اگر در روز بخوابد، محتلم مي شود، يعني در خواب مني از او بيرون مي آيد، مي تواند در روز بخوابد و چنانچه بخوابد و محتلم هم بشود، روزه اش صحيح است.
اگر روزه دار در حال بيرون آمدن مني از خواب بيدار شود، واجب نيست از بيرون آمدن آن جلوگيري کند.
روزه داري که محتلم شده، مي تواند بول کند و استبرا نمايد. ولي اگر بداند به واسطه بول يا استبرا کردن باقي مانده مني از مجرا بيرون مي آيد، در صورتي که غسل کرده باشد، نمي تواند استبرا کند.
روزه داري که محتلم شده، اگر بداند مني در مجرا مانده و در صورتي که پيش از غسل بول نکند بعد از غسل مني از او بيرون مي آيد، بنابر احتياط واجب بايد پيش از غسل بول کند.
اگر به قصد بيرون آمدن مني کاري بکند، در صورتي که مني از او بيرون نيايد، روزه اش باطل نمي شود.
اگر روزه دار بدون قصد بيرون آمدن مني با کسي بازي و شوخي کند، در صورتي که عادت نداشته باشد که بعد از بازي و شوخي مني از او خارج شود، اگرچه اتفاقاً مني بيرون آيد، روزه او صحيح است. ولي اگر شوخي را ادامه دهد تا آن جا که نزديک است مني خارج شود، و خودداري نکند تا خارج گردد، روزه اش باطل است.
۴) دروغ بستن به خدا و پيغمبر
اگر روزه دار به گفتن يا به نوشتن يا به اشاره و مانند اينها، به خدا و پيغمبر و جانشينان آن حضرت عمداً نسبت دروغ بدهد، اگر چه فوراً بگويد دروغ گفتم، يا توبه کند، روزه او باطل است و احتياط واجب آن است که حضرت زهرا (س) و ساير پيغمبران و جانشينان آنان هم در اين حکم فرقي ندارند.
اگر بخواهد خبري را که نمي داند راست است يا دروغ نقل کند، بنابر احتياط واجب بايد از کسي که آن خبر را گفته يا از کتابي که آن خبر در آن نوشته شده، نقل نمايد. ليکن اگر خودش هم خبر بدهد، روزه اش باطل نمي شود.
اگر چيزي را به اعتقاد اين که راست است از قول خدا يا پيغمبر نقل کند و بعد بفهمد دروغ بوده، روزه اش باطل نمي شود.
اگر بداند دروغ بستن به خدا و پيغمبر روزه را باطل مي کند و چيزي را که مي داند دروغ است به آنان نسبت دهد و بعداً بفهمد آن چه را که گفته، راست بوده، روزه اش صحيح است.
اگر دروغي را که ديگري ساخته عمداً به خدا و پيغمبر و جانشينان پيغمبر نسبت دهد، روزه اش باطل مي شود، ولي اگر از قول کسي که آن دروغ را ساخته نقل کند، اشکال ندارد.
اگر از روزه دار بپرسند که آيا پيغمبر صلي الله عليه و آله چنين مطلبي فرموده اند و او جايي که در جواب بايد بگويد نه، عمداً بگويد بلي، يا جايي که بايد بگويد بلي، عمداً بگويد نه، روزه اش باطل مي شود.
اگر از قول خدا يا پيغمبر حرف راستي را بگويد، بعد بگويد دروغ گفتم، يا در شب دروغي را به آنان نسبت دهد و فرداي آن روز که روزه مي باشد بگويد آنچه ديشب گفتم راست است، روزه اش باطل مي شود.
۵) رساندن غبار غليظ به حلق
رساندن غبار غليظ به حلق روزه را باطل مي کند، چه غبار چيزي باشد که خوردن آن حلال است، مثل آرد، يا غبار چيزي باشد که خوردن آن حرام است.
اگر به واسطه باد غبار غليظي پيدا شود و انسان با اين که متوجه است مواظبت نکند و به حلق برسد، روزه اش باطل مي شود.
احتياط واجب آن است که روزه دار دود سيگار و تنباکو و مانند اينها را هم به حلق نرساند. ولي بخار غليظ روزه را باطل نمي کند، مگر اين که در دهان به صورت آب در آيد و فرو دهد.
اگر مواظبت نکند و غبار يا بخار يا دود و مانند اينها داخل حلق شود، چنانچه يقين داشته که به حلق نمي رسد روزه اش صحيح است.
اگر فراموش کند که روزه است و مواظبت نکند، يا بي اختيار غبار و مانند آن به حلق او برسد، روزه اش باطل نمي شود و چنانچه ممکن است بايد آن را بيرون آورد.
۶) فرو بردن سر در آب
اگر روزه دار عمداً تمام سر را در آب فرو برد، اگرچه باقي بدن او از آب بيرون باشد، بنا بر احتياط واجب بايد قضاي آن روزه را بگيرد، ولي اگر تمام بدن را آب بگيرد و مقداري از سر بيرون باشد روزه او باطل نمي شود.
اگر نصف سر را يک دفعه و نصف ديگر آن را دفعه ديگر در آب فرو برد، روزه اش باطل نمي شود.
اگر شک کند که تمام سر زير آب رفته يا نه روزه اش صحيح است.
اگر سر زير آب برود ولي مقداري از موها بيرون بماند، روزه باطل مي شود.
اگر روزه دار بي اختيار در آب بيفتد و تمام سر او را آب بگيرد، يا فراموش کند که روزه است و سر در آب فرو برد، روزه او باطل نمي شود.
اگر عادتاً با افتادن در آب سرش زير آب مي رود، چنانچه با توجه به اين مطلب خود را در آب بيندازد و سرش زير آب برود روزه اش باطل مي شود.
اگر فراموش کند که روزه است و سر را در آب فرو برد يا ديگري به زور سر او را در آب فرو برد، چنانچه در زير آب يادش بيايد که روزه است يا آن کس دست خود را بردارد، بايد فوراً سر را بيرون آورد و چنانچه بيرون نياورد، روزه اش باطل مي شود.
اگر فراموش کند که روزه است و به نيت غسل سر را در آب فرو برد، روزه و غسل او صحيح است.
اگر بداند که روزه است و عمداً براي غسل سر را در آب فرو برد، چنانچه روزه او روزه واجبي باشد که مثل روزه کفاره وقت معيني ندارد، غسل صحيح و روزه باطل مي باشد. ولي اگر واجب معين باشد، اگر به فرو بردن سر در آب قصد غسل کند، روزه او باطل است و بنابر احتياط واجب غسل او هم باطل است، مگر آن که در زير آب يا در حال خارج شدن از آب نيت غسل کند که در اين صورت غسل او صحيح است و اما اگر روزه ماه رمضان باشد، هم غسل و هم روزه باطل است، مگر آن که در همان زير آب توبه نمايد و در حال خارج شدن از آب نيت غسل کند که در اين صورت غسل او صحيح است.
اگر براي آنکه کسي را از غرق شدن نجات دهد، سر را در آب فرو برد، اگرچه نجات دادن او واجب باشد، روزه اش باطل است.
۷) باقي ماندن بر جنابت و حيض و نفاس تا اذان صبح
اگر جنب عمداً تا اذان صبح غسل نکند، يا اگر وظيفه او تيمم است عمداً تيمم ننمايد، روزه اش باطل است.
کسي که جنب است و مي خواهد روزه واجبي بگيرد که مثل روزه رمضان وقت آن معين است، چنانچه عمداً غسل نکند تا وقت تنگ شود، مي تواند با تيمم روزه بگيرد و صحيح است.
اگر جنب در ماه رمضان غسل را فراموش کند و بعد از يک روز يادش بيايد، بايد روزه آن روز را قضا نمايد، و اگر بعد از چند روز يادش بيايد، بايد روزه هر چند روزي را که يقين دارد جنب بوده قضا نمايد. مثلاً اگر نمي داند سه روز جنب بوده يا چهار روز، بايد روزه سه روز را قضا کند.
کسي که در شب ماه رمضان براي هيچ کدام از غسل و تيمم وقت ندارد، اگر خود را جنب کند روزه اش باطل است و قضا و کفاره بر او واجب مي شود، ولي اگر براي تيمم وقت دارد، چنانچه خود را جنب کند، با تيمم روزه او صحيح است، ولي گناهکار است.
اگر گمان کند که به اندازه غسل وقت دارد و خود را جنب کند و بعد بفهمد وقت تنگ بوده، چنانچه تيمم کند روزه اش صحيح است.
کسي که در شب ماه رمضان جنب است و مي داند که اگر بخوابد تا صبح بيدار نمي شود، نبايد بخوابد، و چنانچه بخوابد و تا صبح بيدار نشود، روزه اش باطل است و قضا و کفاره بر او واجب مي شود.
هرگاه جنب در شب ماه رمضان بخوابد و بيدار شود، اگر احتمال بدهد که اگر دوباره بخوابد بيدار مي شود براي غسل، مي تواند بخوابد.
کسي که در شب ماه رمضان جنب است و مي داند يا احتمال مي دهد که اگر بخوابد پيش از اذان صبح بيدار مي شود، چنانچه تصميم داشته باشد که بعد از بيدار شدن غسل کند و با اين تصميم بخوابد و تا اذان خواب بماند، روزه اش صحيح است.
کسي که در شب ماه رمضان جنب است و مي داند يا احتمال مي دهد که اگر بخوابد پيش از اذان صبح بيدار مي شود، چنانچه غفلت داشته باشد که بعد از بيدار شدن بايد غسل کند، در صورتي که بخوابد و تا اذان صبح خواب بماند، روزه اش صحيح است.
کسي که در شب ماه رمضان جنب است و مي داند يا احتمال مي دهد که اگر بخوابد پيش از اذان صبح بيدار مي شود، چنانچه نخواهد بعد از بيدار شدن غسل کند، يا ترديد داشته باشد که غسل کند يا نه، در صورتي که بخوابد و بيدار نشود، روزه اش باطل است.
اگر جنب در شب ماه رمضان بخوابد و بيدار شود و بداند يا احتمال دهد که اگر دوباره بخوابد پيش از اذان صبح بيدار مي شود و تصميم هم داشته باشد که بعد از بيدار شدن غسل کند، چنانچه دوباره بخوابد و تا اذان صبح بيدار نشود، بايد روزه آن روز را قضا کند و همچنين است اگر از خواب دوم بيدار شود و براي مرتبه سوم بخوابد و کفاره بر او واجب نمي شود.
خوابي را که در آن محتلم شده نبايد خواب اول حساب کرد، بلکه اگر از آن خواب بيدار شود و دوباره بخوابد، خواب اول حساب مي شود.
اگر روزه دار در روز محتلم شود، واجب نيست فورا غسل کند.
هرگاه در ماه رمضان بعد از اذان صبح بيدار شود و ببيند محتلم شده، اگرچه بداند پيش از اذان محتلم شده، روزه او صحيح است.
کسي که مي خواهد قضاي روزه رمضان را بگيرد، هرگاه تا اذان صبح جنب بماند، اگر چه از روي عمد نباشد، روزه او باطل است.
کسي که مي خواهد قضاي روزه رمضان را بگيرد، اگرچه بعد از اذان صبح بيدار شود و ببيند محتلم شده و بداند پيش از اذان محتلم شده است، چنانچه وقت روزه تنگ است، مثلاً پنج روز روزه رمضان دارد، و پنج روز هم به رمضان مانده است، بعد از رمضان عوض آن را بجا آورد، و اگر وقت قضاي روزه تنگ نيست روزه بگيرد.
اگر در روزه واجبي غير روزه رمضان و قضاي آن، تا اذان صبح جنب بماند، روزه اش صحيح است، چه وقت آن معين باشد و چه نباشد.
اگر زن پيش از اذان صبح از حيض يا نفاس پاک شود و عمداً غسل نکند، يا اگر وظيفه او تيمم است تيمم نکند، روزه اش باطل است.
اگر زن پيش از اذان صبح از حيض يا نفاس پاک شود و براي غسل وقت نداشته باشد، چنانچه بخواهد روزه ماه رمضان يا قضاي آن را بگيرد، بايد تيمم نمايد و روزه اش صحيح است، و اگر بخواهد روزه مستحب يا روزه واجب مثل روزه کفاره و روزه نذري بگيرد، اگرچه بدون تيمم هم روزه اش صحيح است، ولي احتياط مستحب آن است که تيمم کند.
اگر زن نزديک اذان صبح از حيض يا نفاس پاک شود و براي هيچ کدام از غسل و تيمم وقت نداشته باشد، يا بعد از اذان بفهمد که پيش از اذان پاک شده، روزه او صحيح است، ولي اگر در وسعت وقت قضاي رمضان را گرفته باشد، صحيح بودن آن اشکال دارد.
اگر زن بعد از اذان صبح از خون حيض يا نفاس پاک شود، يا در بين روز خون حيض يا نفاس ببيند، اگر چه نزديک مغرب باشد، روزه او باطل است.
اگر زن غسل حيض يا نفاس را فراموش کند و بعد از يک روز يا چند روز يادش بيايد، روزه هايي که گرفته صحيح است.
اگر زن پيش از اذان صبح در ماه رمضان از حيض يا نفاس پاک شود و در غسل کردن کوتاهي کند و تا اذان غسل نکند و در تنگي وقت تيمم هم نکند، روزه اش باطل است. ولي چنانچه کوتاهي نکند، مثلاً منتظر باشد که حمام زنانه شود، اگرچه سه مرتبه بخوابد و تا اذان غسل نکند، در صورتي که تيمم کند روزه او صحيح است.
اگر زني که در حال استحاضه است، غسل هاي خود را به تفصيلي که در احکام استحاضه گفته شده بجا آورد، روزه او صحيح است.
کسي که مس ميت کرده، يعني جايي از بدن خود را به بدن ميت رسانده، مي تواند بدون غسل مس ميت روزه بگيرد و اگر در حال روزه هم ميت را مس نمايد، روزه او باطل نمي شود.
۸) اماله کردن
اماله کردن با چيز روان اگرچه از روي ناچاري و براي معالجه باشد، روزه را باطل مي کند، ولي استعمال شياف هايي که براي معالجه است اشکال ندارد، و احتياط واجب آن است که از استعمال شياف هايي که براي کيف کردن است، مثل شياف ترياک يا براي تغذيه از اين مجرا است، خودداري نمايند.
۹) قي کردن
هرگاه روزه دار عمداً قي کند اگر چه به واسطه مرض و مانند آن ناچار باشد روزه اش باطل مي شود، ولي اگر سهواً يا بي اختيار قي کند، اشکال ندارد.
اگر در شب چيزي بخورد که مي داند به واسطه خوردن آن در روز بي اختيار قي مي کند، احتياط واجب آن است که روزه آن روز را قضا نمايد.
اگر روزه دار بتواند از قي کردن خودداري کند، چنانچه براي او ضرر و مشقت نداشته باشد، بايد خودداري نمايد.
اگر مگس در گلوي روزه دار برود، چنانچه به قدري پايين رود که به فرو بردن آن خوردن نمي گويند، لازم نيست آن را بيرون آورد و روزه او صحيح است، واگر به اين مقدار پايين نرود، بايد آن را بيرون آورد، اگرچه موجب شود که قي کند و روزه اش باطل شود، و چنانچه فرو برد روزه اش باطل مي شود، و بنابر احتياط واجب بايد کفاره جمع بدهد.
اگر سهواً چيزي را فرو ببرد و پيش از رسيدن به شکم يادش بيايد که روزه است، چنانچه به قدري پايين رفته باشد که اگر آن را داخل شکم کند خوردن نمي گويند، لازم نيست آن را بيرون آورد و روزه او صحيح است.
اگر يقين داشته باشد که به واسطه آروغ زدن چيزي از گلو بيرون مي آيد، نبايد عمداً آروغ بزند، ولي اگر يقين نداشته باشد اشکال ندارد.
اگر آروغ بزند و بدون اختيار چيزي در گلو يا دهانش بيايد آن را بيرون بريزد، و اگر بي اختيار فرو رود، روزه اش صحيح است.
● احکام چيزهايي که روزه را باطل مي کند
اگر انسان عمداً و از روي اختيار کاري که روزه را باطل مي کند، انجام دهد، روزه او باطل مي شود و چنانچه از روي عمد نباشد اشکال ندارد، ولي جنب اگر بخوابد و تا اذان صبح غسل نکند، روزه او باطل است
اگر روزه دار سهواً يکي از کارهايي که روزه را باطل مي کند انجام دهد و به خيال اين که روزه اش باطل شده، عمداً دوباره يکي از آنها را بجا آورد، روزه او باطل مي شود.
اگر چيزي بزور در گلوي روزه دار بريزند يا سر او را بزور در آب فرو برند، روزه او باطل نمي شود، ولي اگر مجبورش کنند که روزه خود را باطل کند مثلا به او بگويند اگر غذا نخوري ضرر مالي يا جاني بتو مي زنيم، و خودش براي جلوگيري از ضرر چيزي بخورد روزه او باطل مي شود.

دانلود نسخه PDF - نيت به روزه