up
Search      menu
مذهب و عرفان :: مقاله نذر PDF
QR code - نذر

نذر

صداقت و اخلاص پاي سفره اباعبدالله(ع)

زنان آشنا و فاميل با چادرهايي که هزار شکوفه سفيد دارد، بر سر ديگ شله زرد ايستاده اند و حوائجشان را از ذهن مي گذرانند. نسيم راز دل را به آسمان مي برد و شکوفه هاي دعا به گل مي نشينند.
در ديگ را که برمي دارند، همه چشم ها به ميانه آن دوخته مي شود. آخر اعتقادي هست با اين مضمون که ديگ هاي نذري امام حسين(ع) اعم از شله زرد، آش و يا خورش رويش اسمي از ائمه(ع) مي افتد. يکي از ميان جمع بلند مي گويد: «نام مادر حسين(ع) است. يا زهرا(ع)...» و همه با شنيدن نام بانوي آب و آينه صلواتي مي فرستند.
نذر با جوش و خروش شيعه در محافل عزاداري اباعبدالحسين(ع) عجين شده است و پيوندي ديرينه دارد. در محفل حسين(ع) همچون آن پيرزن مصري که مي خواست تنها دارايي اش گلوله نخ و ريسماني که داشت را در طبق اخلاص بگذارد و لحظه اي جمال يوسف(ع) را ببيند، عزاداران حسيني نيز از هر قشر و طبقه اي با هر وسعي که دارند، ابراز ارادت و عاشقي مي کنند.
اولين و متبرک ترين نذر از گذشته تا به امروز نذر سيراب کردن عزاداران حسيني بوده است.
جواني مشک بر دوش با پاي برهنه بر سينه سخت آسفالت خيابان قدم مي گذارد، کام لب تشنگان را سيراب مي کند و زيرلب ياحسين(ع) گويان با اشک چشم مسير سينه زنان را گلاب افشاني مي کند.
نذر سيراب کردن عزاداران حسيني جايگاه خاص در ميان مردم دارد و از تقدس بسيار بالايي برخوردار است، به طوري که اين تقدس از ديد خارجيان نيز پوشيده نمانده و معمولاً در سفرنامه هاي خود به آن اشاره کرده اند. اهميت اين نذر تاکنون نيز حفظ شده است و شايد دليل محکم آن همدردي با شهداي کربلا و دل سپردن به مصائب کاروان حسين(ع) باشد.
نذر، رياضت نيست
نذر عملي است که انسان بر خود واجب کند که آن کار خير را براي خدا انجام دهد و يا کاري را که انجام ندادن آن بهتر است، براي رضاي خدا ترک کند.
از شرايط نذر اين است که شخص مکلف و صاحب اختيار باشد، براي خدا انجام دهد و استطاعت به جا آوردن آنچه را که نذر کرده داشته باشد.
بنابراين برخلاف نظر برخي افراد، نذر نبايد مشقتي بر دوش به جا آورنده بگذارد و خدا در حد توان از بنده اش انتظار دارد.
داوود نور صالحي، کارشناس مذهبي که خود سال هاست در مجالس آقا اباعبدالله(ع) فعاليت داشته و به ايراد سخنراني و مداحي پرداخته است، برايمان در باب شرايط نذر مي گويد: «نذر بايد حتماً به قصد قربت باشد که لفظ نذر براي خدا چه به فارسي و چه در صيغه عربي بايد گفته شود. خيلي وقت ها نيت مي کنيم که فلان نذر را به ازاي برآورده شدن فلان حاجتمان ادا کنيم، ولي براي رضاي خدا را نمي گوييم. چنين نذرهايي اگرچه قبول است ولي براي بهره گيري کامل بهتر است از همان ابتدا لفظ براي رضاي خدا بر زبان جاري شود.»
وي صراحتاً اشاره مي کند که بايد آنچه که نذر مي کنيم اداي آن در توانمان باشد و ضمناً در نيتمان و در آنچه به زبان جاري مي سازيم (صيغه نذر) زمان و مکان قرار ندهيم، چرا که نذرکننده ممکن است به مشقت بيفتد. اين کارشناس مذهبي توضيح مي دهد: «مثلا اگر بگوييم براي سوم محرم آش مي پزم. اين نذر بايد درست در روز سوم محرم ادا شود، وگرنه حتي اگر در چهارم محرم آشي پخته شود، باز نذر اصلي خود را برآورده نکرده ايم و تا سال بعد به گردنمان خواهد بود. يا فرد ديگري که نيت کرده گوسفندي مي خرد، به حرم امام حسين(ع) مي برد و ذبح مي کند، ده ها مشکل بر سر اداي نذرش قرار داده است.
بهتر است طوري نذر کنيم که صددرصد مطمئن به انجام شدنش باشيم.»
نورصالحي با بيان مصاديق ديگري به نيت هايي براي نذر اشاره دارد که علاوه بر ايجاد مشقت اصل نذر را باطل مي کند. وي مي گويد: «مثلا دوستي داشتم که نذر کرده بود در صورت گرفتن حاجتش شب جمعه فلان مداح را دعوت کند که در منزلش دعاي کميل بخواند. وقتي از آن مداحي که اسمش را برده، هنوز اجازه نگرفته کلا نذرش باطل است. ضمناً نذر زنان بايد با اجازه شوهر باشد.»
وي تأکيد دارد که اصل نذر بايد عملي عاقلانه و خداپسندانه باشد. نبايد حتي ترک واجب شود. مثلا خيلي ها از سلامتي خواب و خوراکشان مي گذارند، اين ها جايز نيست. صالحي به نذر عبدالله بن عمر اشاره کرده و مي گويد: «عمر نذر کرده بود که اگر فلان کارم درست شود، بدون لباس يک شبانه روز در گرماي ۴۰درجه بنشينم!!! اين گونه نذرها که رياضت را به تطهير روح ارجحيت مي دهند، اساساً باطل است.»
● تاريخچه نذر به قدمت آفرينش بشر
در ايران نذر در دوران قاجاريه به ويژه براي سلامتي بسيار رواج داشته است.
در دوره قاجار وضعيت بهداشت اسف بار بود و وبا در تهران شيوع داشت، به همين دليل در هر کوي و برزني روضه شنيده مي شد و در هر کوچه اي ديگ آش نذري حضرت زين العابدين(ع) گذاشته بودند.
اما در ايام تاسوعا و عاشورا نذر نان و ماست براي حضرت ابوالفضل(ع) و پلو و گوشت در عاشورا مرسوم بوده است.
رقيه ابراهيمي، کارشناس تاريخ توضيح مي دهد: «نذر نان و ماست مختص روز تاسوعا و شهادت حضرت عباس(ع) بود. مقدار و چگونگي و اهداي اين نذر يک من نان و يک من ماست بود که به عدد هر سال که بر سن صاحب نذر اضافه مي شد، يک واحد هم بر ميزان نذري سال قبل افزوده مي شد.
نذر چلوگوشت در ظهر عاشورا توزيع مي شد. اين نذر به علت کمبود برنج در آن زمان، به گروه خاص و اعيان اختصاص داشت که توانايي خريد اين محصول را داشتند. براي اداي نذر صبح زود پلو را بار مي گذاشتند و گوشت را مي پختند، در نهايت ادويه را نيز به غذا اضافه مي کردند و در بين مردم توزيع مي شد.
تقسيم غذا به اين شکل بود که گروهي ظرف هايشان را پيشاپيش مي فرستادند و بعد از آماده شدن غذا صاحب خانه ظرف ها را پر مي کرد و نزد صاحبانش مي فرستاد. براي اقوام و خويشان نيز غذاهايي جداگانه فرستاده مي شد، اما فقرا و نيازمندان در حين توزيع غذا در اولويت بودند که معمولا جلوي منزل صاحب نذر جمع مي شدند.»
براي اداي نذر دو نظر وجود دارد، بعضي ها مي گويند از همان ابتداي نيت مي توان نذر را ادا کرد، ولي رويه مرسوم اين است که پس از برآورده شدن حاجت نذر را ادا کنيم.
تاريخچه نذر به خيلي خيلي دور برمي گردد، شايد همزمان با خلقت آدم و فرزندانش نذر نيز مرسوم شد. اگرچه در قرآن کريم بر سر اختلاف هابيل و قابيل سخني به ميان نيامده، ولي در روايات داريم که هابيل و قابيل بر سر همسري اقليما اختلاف پيدا کردند. خداوند فرمود: «هر دو چيزي نذر کنيد، نذر هر يک مقبول افتاد، با اقليما ازدواج خواهدکرد.»
● به نذورات جهت دهي مناسب داده شود
حسنين(ع) که به بستر بيماري مي افتند، پيامبر اعظم(ص) براي عيادتشان به منزل فاطمه(س) و علي(ع) مي رود. رسول الله مي فرمايند: نذر کنيد تا فرزندانتان شفا بگيرند. يک روز بعد از نيت نذر حسن و حسين(ع) حالشان خوب مي شود. علي(ع) و فاطمه(س) به همراه کنيزشان فضه و حسن و حسين(ع) نيت سه روز روزه داشتند. روز اول براي افطار ۵ قرص نان پخته بودند. به هنگام افطار فقيري وارد مي شود و هر ۵ نفر ۵ قرص نان شان را به او مي دهند و خود با آب افطار مي کنند. روز دوم اسيري وارد مي شود و همين اتفاق تکرار مي شود. روز سوم نيز يتيمي مي آيد. صبح روز چهارم با رخساره اي زرد به حضور رسول الله(ص) مي رسند. جبرئيل بر پيامبر(ص) به خاطر داشتن چنين خانداني درود مي فرستد. گفته شده آيات ۵ تا ۹ سوره انسان (دهر) به همين موضوع اشاره دارد. بنابراين نذر در بين ائمه(ع) نيز مرسوم بوده است. روز خانواده نيز براساس همين آيات تعيين شده است.
حجت الاسلام والمسلمين محمد مهدي مرادي، استاد حوزه علميه قزوين ضمن بيان حکايت ذکر شده، مي گويد: «نذر شرايطي دارد از جمله اين که نيت و قصد انجام عمل خير براي رضاي خدا داشته باشيم. مکلف و صاحب اختيار باشيم. انجام عمل خيري که شرط کرده ايم، در توان مان باشد و اساسا انجامش ميسر و شدني باشد.
اين که نذر کنيم کار مکروه و يا فعل حرامي را انجام دهيم، درست نيست. حتي در نذر بهتر است کار مباح ترک نشود. مثل خوردن، خوابيدن، صحبت کردن و... مگر اين که نوع نذر روزه باشد، ولي به تنهايي ترک يکي از اعمال گفته شده در شرايطي به غير از روزه چندان شايسته نيست. چنانچه صيغه نذر را به عربي يا فارسي بر زبان جاري کنيم و بعد از گرفتن حاجت ادايش نکنيم، کفاره دارد. بايد به ازاي تأخير فقير را غذا بدهيم و يا روزه بگيريم.»
هر فردي در ايام محرم به نيتي نذر مي کند. مرادي اين آرزو را دارد که به نذرها جهت دهي خوبي داده شود و به دست مستحقان برسد. وي مي گويد: «بايد دستگاه هاي موظف افراد مستحق را شناسايي کنند و سعي شود نذورات حتي المقدور به دست نيازمندان واقعي برسد. غذا نذر کردن خوب است، ولي گاه مي توان همين مقدار پول را براي زندگي جواني هزينه کرد. اين جوان تا پايان عمر کارش و زندگي اش را مديون امام حسين(ع) مي داند و مطمئنا در چنين خانواده هاي ارادتمندي فرزندان عاشورايي پرورش پيدا مي کنند. براي کارهاي اينچنيني نذر کردن ثوابش دامنه دار نوشته مي شود و در کارنامه عمل مان ثبت مي گردد.»
وي به سفره هاي رنگين نذري که در طول سال انداخته مي شود، اشاره کرده و مي گويد: «سفره هايي که همه چيزشان سبز است، چرا نيت مان به آن خرمي نباشد؟ خدا وکيلي چند تا از اين سفره ها براي سلامتي آقا امام زمان(عج) پهن مي شود؟ پاي چه تعداد از اين سفره ها مستحقين واقعي مي نشينند. هر چند مي توانيم از خداوند متعال هرگونه نيت دنيايي طلب کنيم، ولي کمي به نيت هايمان وسعت و اوج ببخشيم. آيا تا به حال براي شفاي روح و پاکي باطن مان نذر کرده ايم؟! از بزرگي سؤال کردند که اگر قرار باشد تنها يکي از حاجات تو برآورده شود، از خدا چه مي خواهي؟
پاسخ داد: «از خدا مي خواهم هر وقت خدا را بخوانم، مرا اجابت کند.»، در انتخاب نيت ها بايد باهوش و بااخلاص بود.»
● يکرنگي مجلس مولا را حفظ کنيم
يکي ديگر از نذرهاي رايج در پيشينه ايرانيان نذر ۴۱ منبر بوده است. اين نذر مختص ماه محرم و شب عاشورا بود. به اين ترتيب که افراد شب عاشورا به تکايا مي رفتند و زير منبر، ۴۱ شمع روشن مي کردند. اين نذر بيشتر در ميان مردم عادي معمول بود، ولي گاه ديده مي شد که اعيان و اشراف هم با پيشخدمت و فراشان خود پاي منبر مي رفتند و شمع روشن مي کردند. تعداد شمع ها بستگي به نذر داشت. براي برخي افراد ۴۱ شمع کامل بود، ولي گروهي تنها پنج، هفت يا ده شمع در تکايا روشن مي کردند.
اشخاصي که کودکانشان در خردسالي مي مردند و به اصطلاح بچه هايشان پا نمي گرفتند، براي فرزند خود شمعي تقريبا بلند نذر مي کردند. اين شمع که البته سال به سال با رشد صاحب نذر، بلندتر مي شد، بايد قبلا تهيه و در شب عاشورا به تکيه برده مي شد. محل روشن کردن شمع نذري ميان باغچه بود و شمع ها را بايستي ميان گل هاي باغچه مي نشاندند و روشن مي کردند.
اين گونه همه در مجلس امام حسين(ع) حاضر بودند. چه رفتگان و چه زندگان. حتي حضور در اين مجلس مرزهاي فقير و غني را خط مي زد و همه را از هر قشري کنار هم مي نشاند. اين يکدلي و يکرنگي مجلس آقا ابا عبدالله(ع) است که بايد حفظ شود. حاشا و کلا که براي خودنمايي ها و چشم هم چشمي ها نذري قرار دهيم.
نذر در ميان رسم و رسومات ايراني که با ريشه هاي مذهبي پيوندي عميق دارد، از جايگاه ويژه اي برخوردار است. اين جايگاه با گذشت زمان نه تنها به فراموشي سپرده نشد، بلکه دائما دامنه و وسعت مي گيرد. به گونه اي که اين موج گردشگران، خارجيان و يا پيروان ساير مذاهب را به سوي خود مي کشاند و صداقت مجلس آقا اباعبدالله(ع) نمک گيرشان مي کند. در تاسوعا و عاشوراي حسيني بسياري از ارامنه تهران در مجالس عزاداري حضور پيدا مي کنند و با چشماني نمناک نذورات خود را به کاروان حسينيان مي رسانند. مکتب عشق همه دل ها را جذب کرده و ارادتمند مي کند و آيا اين يک معجزه هميشگي نيست؟
بوي آش نذري که در کوچه مي پيچد، گواه اين است که بچه هاي محل سيني به دست کاسه هاي آش را به در خانه همسايه ها مي برند. اينجا هنوز هم رسم هاي ريشه دار جريان دارد. در روزهاي تاسوعا و عاشورا همه يکي مي شويم و خانه مان به اندازه کوچه، محله و شهر وسعت مي گيرد. پيرمردي را که تنهاي تنها در اتاقکي زندگي مي کند به ياد مي آوريم و به بچه ها سفارش مي کنيم: «بچه ها، آقاسيد را فراموش نکنيد! کاسه بزرگتر براي اوست.»
در اين همدلي هيچ کس را فراموش نمي کنيم و از قلم نمي اندازيم.
کاش همه روزها عاشورا بود و ما در خيل عاشورائيان به حقايق مي انديشيديم. اما افسوس که به سرعت شور مي گيريم و از آنسو به سرعت فراموش کرده و جذب روزمرگي ها مي شويم. شايد به همين دليل در سال هاي اخير بسيار تأکيد شده که نذرهايمان را طوري قرار دهيم که باعث ارتقا فرهنگي جامعه شود. کسي که براي مسجد نذر خريد چند دستگاه رايانه مي کند، در حقيقت با اين کار مي خواهد نوجوانان را جذب مسجد کند و عمل خيرش دامنه دار شود.
به نظر مي رسد با يک جهت دهي مناسب به نذورات مي توان برخي از مشکلات فعلي جامعه را به ويژه مشکلات جوانان را رفع کرد.
● چه چيز نذر کنيم و چه نيتي داشته باشيم؟
آيه ۲۷۰ سوره بقره مي فرمايد: خدا از نذورات شما آگاه است. نذرتان را به ريا آلوده نسازيد.
برخي افراد شايد به دلايلي نخواهند يک سال نذر بدهند، ولي تحت فشار نگاه ها نذري بيش از سال قبل را مهيا مي کنند و مي گويند: اگر نذر نمي داديم جلوي مردم زشت بود و خوبيت نداشت!
چنين نذرهايي که از روي حفظ نما صورت مي گيرد، به هيچ وجه ارزشي ندارد. براي خدا بايد به جاي براي مردم قرار بگيرد تا نيت نذر صحيح باشد.
نذرهايي که از روي چشم و هم چشمي و رقابت هم انجام مي شود به همين منوال نتيجه اي را در پي نخواهد داشت. قبل از هر چيز براي پذيرش نذر تزکيه نفس و نيت ضروري است.
حجت الاسلام عليرضا شاه فضل مسئول دفتر نهاد رهبري در دانشگاه علوم پزشکي کاشان مهمترين مسئله در اين مبحث را تبليغ نذر عنوان مي کند و مي گويد: «هيچ کس منکر ضرورت گسترش دامنه دار نذورات نيست. نذر راه همه پذيرفته اند و در دين اسلام هم جايگاه ويژه اي دارد. تجربه هم نشان داده که بسياري از اين نذورات حاجت گرفته اند. ولي مسئله مهم ديگر جهت دهي خوب به نذورات است. اگر بتوانيم جهت دهي خوبي بدهيم، مطمئنا تأثير و سازندگي بيشتري خواهد داشت. بايد در اجراي نذورات تدبير نيز داشت. مثلا اگر فردي مي خواهد مسجدي بسازد، بهتر است اين مسجد در جايي ساخته شود که جمعيت بيشتري را پوشش دهد.
در مثال ديگر روستاهايي هستند که هزار نفر جمعيت دارند، اما در ايام محرم به اندازه دو هزار نفر غذا پخته مي شود. بهتر است مابقي غذاها به نقاط محروم برده شود و توزيع گردد، حتي مي توان در مواردي نذر پوشاک را جايگزين کرد.»
اين کارشناس مذهبي به کار خوب هيئت در سال جاري اشاره کرده و مي گويد: «قرار شده هيئات مذهبي يک شب به جماعت عزادار محصولات و اقلام فرهنگي بدهند. در گذشته فردي نذر کرده بود که در حياط مسجدي درخت گردو بکارد. به واسطه آن درخت نوجوانان به مسجد مي آمدند و کم کم جذب مي شدند. الآن هم مي توانيم با توجه به شرايط روز نوع نذورات خود را تعيين کنيم. مثلا فردي که پنج دستگاه رايانه براي مسجد محله نذر مي کند، قدم بزرگي در جذب نوجوانان و جوانان برداشته است.»
وي در پاسخ به اين سؤال که چه نيتي کنيم؟ مي گويد: «خداوند متعال مي فرمايد حتي نمک غذايتان را از ما بخواهيد، ولي در کل هر چه نيت ها معنوي تر و مخلصانه تر باشد، زيبنده تر است.»
● توصيه هاي بهداشتي براي نذورات اغذيه اي
در اينترنت برخي افراد سودجو به شکلي کاملا واضح شماره حساب اعلام کرده اند و تقاضاي کمک به فلان هيئت را داشته اند. اين گونه حرکت ها به هيچ وجه تأييد شده سازمان هاي موظف مثل سازمان اوقاف، کميته امداد و... نيست و اگر هم قصد و نيت کمک به خود هيئت نظير خريد وسايل و... باشد، باز هم افراد سريعا مي توانند خودشان هيئت هاي نيازمند را شناسايي کنند. هوشياري عزاداران، تضمين کننده خلوص مجلس آقا اباعبدالله(ع) خواهد بود.
در اين ايام دقت به توصيه هاي بهداشتي وزارت بهداشت نيز ضروري به نظر مي رسد. از عزاداران خواسته شده که نذورات اغذيه اي خود را در ظروف يک بار مصرف گياهي توزيع کنند. اين ظروف از پليمرهاي گياهي و از ذرات نشاسته موجود در گياهاني نظير ذرت و سيب زميني تهيه مي شوند. اولا هيچ گونه ماده مضر يا تهديد کننده سلامت افراد ندارند، ثانيا در طول چند ماه در خاک تجزيه شده و به حفظ محيط زيست کمک مي کنند. اگر به استفاده از اين ظروف گياهي تأکيد شده به اين دليل است که ظروف غيرگياهي طي ۲۰۰ تا ۵۰۰ سال در خاک تجزيه مي شوند و براي سلامت افراد چه در مدت کوتاه و چه درازمدت خطرناک هستند. هر چند به نظر مي رسد قيمت ظروف يکبار مصرف گياهي از ظروف يکبار مصرف پلاستيکي بيشتر است ولي اگر امروز کمي بيشتر هزينه کنيم، بهتر از متحمل شدن هزينه هاي سنگين براي سلامت در سال هاي آينده باشد. ظروف پلاستيکي در حرارت بالاي ۴۵ درجه و در مقابل چربي مونومر آزاد مي کنند که ماده شيميايي خطرناکي است. ضمنا ظروف پلاستيکي که مواد نفتي ساخته مي شوند، در برابر آبليمو و سس ها حتي در دماي ۵ درجه هم مونومر آزاد مي کنند.
استفاده از ظروف يکبار مصرف گياهي، عدم نگهداري غذا بيش از دو ساعت، استفاده از مواد اوليه سالم، رعايت تمام نکات بهداشتي در پخت و پز و توزيع از جمله توصيه هاي اکيد وزارت بهداشت است.
چهار مرحله آماده سازي سبزيجات اعم از پاک کردن، شست و شو، ضدعفوني و آخرين مرحله شستن جزو ضروريات است. آشپزها بهتر است از دستکش استفاده کنند. پخت وپز در محيط هاي باز سفارش نمي شود و در محيطي که سرپوشيده باشد، اطمينان بيشتري دارد. غذا را نبايد بيش از دو ساعت نگه داشت و بهتر است سريع پس از مهيا شدن توزيع شود. در محيط پخت و پز نبايد دخانيات استفاده شود. ضمنا براي پخت از ذغال و يا چراغ هاي نفتي و گازوئيلي استفاده نشود.
● براي گسترش فرهنگ عاشورايي نذر کنيم
در ميان انواع نذورات کمتر به نذرهاي معنوي نظير روزه، ختم قرآن، ذکر صلوات و... توجه شده است، در حالي که همه اين ها هم مي تواند از موارد نذر باشد که مطمئنا تاثير بسياري در تزکيه نفس و ارتقاي روحي خواهد داشت.
حجت الاسلام محمد تيموريان، امام جماعت مسجد سيدالشهدا لويزان مي گويد: «در آستانه ماه محرم مردم با توجه به محبتي که به امام حسين(ع) دارند، بيشترين نذرها را انجام مي دهند. دائما مي آيند و مي پرسند: چه نذر کنيم و چه نيتي داشته باشيم؟ در پاسخ هميشه گفته ام: چيزي که براي خودتان و جامعه سودمندتر است. اين يکي از واضحات است که گاهي از روي چشم و همچشمي ها ريخت و پاش هايي مي شود و سفره هايي پهن مي گردد که پاي آن فقرا و مستحقين نمي نشينند. بهتر است در شرايط فعلي بيشتر نذرهايمان را به سوي محصولات فرهنگي سوق دهيم تا جوانان جامعه را نسبت به نهضت آقا اباعبدالله(ع) آگاه کرده و سربازاني عاشورايي تربيت کنيم.»
وي ادامه مي دهد: «همين تداوم فرهنگ عاشورايي بوده که عزاداري براي کاروان حسين(ع) را واجب کرده است. ائمه(ع) هم بر عزاداري براي جدشان امام حسين(ع) اصرار داشته اند. پس اساس حرکت هاي ما بايد اين باشد که مردم با زندگي و رهنمودهاي اهل بيت(ع) آشنا شوند. متاسفانه گاهي احساس مي شود که ما اين هدف را فراموش کرده ايم. اين صحبت ها به معناي تقليل شور حسيني نيست، بلکه اصرار ما بر اين است که از شور حسيني به معرفت حسيني برسيم. شايد بهترين نذرها همين باشد که براي ارتقاي فرهنگ عاشورايي در جامعه نذر کنيم. در بين جماعت عزادار کتاب هاي برجسته عاشورايي را توزيع کنيم. CD سخنراني هاي تفکربرانگيز را هديه بدهيم. اين گونه حتي بصيرت ديني و سياسي جامعه نيز از همين رهگذر تقويت مي شود.»
● انتقال حقايق پاي منبر آقا اباعبدالله(ع)
نذر در همه اديان يکتاپرست الهي وجود دارد و مورد توجه بوده است. عمران نبي نذر مي کند که دخترش خادم عبادتگاه شود. شايد بتوان نذرها را وسيله اي براي وحدت مسلمين در ابتداي امر و سپس وحدت يکتاپرستان و کفرستيزان قرار داد. اين اتفاق تا حدود زيادي در سال هاي اخير در داخل کشور و نيز خارج از مرزها بين مسلمين رخ داده است.
احمد سلطان پور،خادم يکي از هيئت هاي مذهبي شهر تهران که هيئتشان در نزديکي يکي از محلات ارمني نشين تهران برپاست، مي گويد: «ارامنه به حضرت ابوالفضل(ع) و آقا اباعبدالله(ع) ارادت ويژه اي دارند. هر ساله از قند و چاي هيئت تا چند راس گوسفند نذر مي کنند. وقتي همگي گردهم مي آئيم، مسائل روز نيز در پاي منبر سخنران شنيده مي شود و در کل پيکره جامعه آگاهي متبلور خواهد شد. اساسا عظمت مجلس آقا اباعبدالله(ع) به همين انتقال حقيقت و معنويت است.»
وي ادامه مي دهد: «در اين سخنراني ها مي توان شيطنت هاي مستکبرين زمانه را برملا کرد. حال اين منبر چه در داخل کشور باشد و چه در مسجدي در قلب اروپا برپا شود، ما به ياد داريم که حتي انقلاب اسلامي از برکت چنين مجالسي شکل گرفت و به ثمر نشست. در هر محفلي که ديگي به نيت آقا بر اجاق گذاشته شود، شمعي در دل سقاخانه اي افروخته شود و يا باران اشکي بر کوير گونه هايمان بنشيند، در حقيقت چراغ آگاهي روشن شده است. همه اين نذرها براي شفاي جسماني نيست. گاه بايد نذر کنيم که شفاي معنوي پيدا کرده و حقيقت را از غيرحقيقت تشخيص دهيم.»

توليد مثل يا ادامه نسل يکي از مهمترين اهداف انسان ها بوده و نه تنها افراد بلکه تمام جوامع همواره نسبت به اين مهم حساس بوده اند، زيرا تعريف آينده و ترق ...

نماز يکي از صورت‌هاي عبادت‌ است که در برخي از اديان وضع شده اشت. فهرست مندرجات [۱ پيرامون واژه •۲ نماز در دين يهود •۳ نماز در دين اسلام •۴ نماز در ...

هميشه بوده و هستند کساني که با اهداف گوناگون به جاي پرداختن به نسخه اصيل و راستين، نسخه هاي بدلي و دروغين را مي سازند و بخورد اين و آن مي دهند تا از ا ...

اگرچه برخي از ويژگي هاي موجودات ديگر در انسان است ولي انسان به غير از تمام موجودات مي باشد و با وجود مشترکاتي که ميان انسان و حيوان وجود داد، از امتيا ...

روش هاي تربيت و راه هاي گوناگون آن نزد تابعين بسيار بوده است. نمونه هايي که در اينجا به آن اشاره مي شود بخشي از آن هاست. اين راه ها مبتني بر برداشت از ...

دانلود نسخه PDF - نذر