up
Search      menu
پزشکی و دامپزشکی :: مقاله ديابت بارداري PDF
QR code - ديابت بارداري

ديابت بارداري

مادراني شيرين تر از عسل

ديابت بارداري (GDM)، واژه اي است که به صورت هر درجه اي از عدم تحمل گلوکز تعريف مي شود و اولين حمله يا اولين تشخيص آن در دوران بارداري رخ مي دهد....
اين نوع از ديابت زماني رخ مي دهد که عملکرد پانکراس براي غلبه بر «مقاومت به انسولين» ايجاد شده در اثر هورمون هاي ديابتوژنيک در طول بارداري کافي نباشد. در واقع، مقاومت ناشي از هورمون هاي ديابتوژنيک مترشحه از جفت، شامل هورمون رشد، کورتيزول، لاکتوژن جفتي و پروژسترون، همچنين افزايش بافت چربي مادر، کاهش فعاليت بدني و افزايش کالري دريافتي هستند که مادر را در دوران بارداري مستعد ابتلا به ديابت مي نمايد.
شيوع GDM در سراسر دنيا و ميان گروه هاي قومي و نژادي مختلف متفاوت است. همچنين روش هاي آزمايش و معيارهاي تشخيصي مختلف نيز اعداد شيوع را متغير مي کنند. در هر صورت آنچه واضح است آنکه شيوع GDM در طول زمان و در زنان با پس زمينه هاي قوي و نژادي متفاوت رو به افزايش است و شايد دليل آن بالا رفتن ميانگين سني موقع زايمان و وزن مادران باشد.
● عوامل خطر ابتلا به ديابت بارداري
زنان بارداري که هر يک از موارد زير در مورد آنها صدق کند، در معرض خطر پيشرفت GDM هستند:
۱) سابقه خانوادگي ديابت، خصوصا در اقوام درجه يک،
۲) وزن زمان بارداري کوچکتر ۱۱۰ درصد وزن ايده آل بدن يا شاخص توده بدني بيش از ۳۰ يا افزايش وزن قابل توجه در اوايل بزرگسالي يا بين بارداري ها،
۳) سن بيشتر از ۲۵ سال،
۴) مادر در زايمان (هاي) قبلي، کودکي بيش از ۱ ۴ کيلوگرم (۹ پوند) به دنيا آورده باشد،
۵) سابقه شخصي تحمل غيرطبيعي گلوکز،
۶) از نژادي باشد که ميزان پس زمينه اي ديابت نوع ۲ در آنها بيش از ديگران است (در اغلب جمعيت ها، اين ميزان در حدود ۲ درصد است. لازم به ذکر است که ايران، با شيوعي بيش از ۸ درصد جزو مناطقي است که بيشترين ميزان شيوع ديابت را در دنيا به خود اختصاص داده اند)،
۷) از دست رفتن بارداري قبلي با علت نامشخص يا تولد نوزاد مبتلا به ناهنجاري به دليل ناشناخته،
۸) وزن نوزاد هنگام تولد بيش از ۱ ۴ کيلوگرم يا کمتر از ۷ ۲ کيلوگرم باشد،
۹) داشتن گليکوزوري در اولين ويزيت پره ناتال،
۱۰) وجود سندرم تخمدان پلي کيستيک،
۱۱) استفاده فعلي از گلوکورکورتيکوييدها و
۱۲) داشتن پرفشاري خون اساسي يا پرفشاري خون مرتبط با بارداري.
افزايش وزن زياد در اوايل تا ميانه بارداري با رخداد عدم تحمل کلوگز در غربالگري GDM همراه است، اما شيوع GDM را زياد نمي کند.
● چه کسي بايد غربالگري شود؟
به نظر مي رسد غربالگري همگاني براي GDM مناسب باشد، هرچند بعضي راهکارها غربالگري را فقط در زنان با عوامل خطر شناخته شده توصيه مي کنند. شناسايي زنان مبتلا به GDM مهم است، زيرا درمان مناسب مي تواند موربيديتي مادر و جنين، خصوصا ماکروزومي را کاهش دهد، بنابراين منطقي است اگر فکر کنيم منافع حاصل از غربالگري همگاني بر زمان، هزينه، اضطراب، مشکلات فيزيکي و ديگر مضرات بالقوه غربالگري و درمان GDM برتري خواهد يافت. به هر حال بهترين رويکرد هنوز مورد بحث و چالش است.
اتفاق نظر کمي در سراسر دنيا وجود دارد که چه کسي بايد مورد غربالگري قرار گيرد. بعضي غربالگري همه زنان باردار را پيشنهاد مي کنند، زيرا معتقدند تشخيص و درمان هيپرگليسمي بارداري مي تواند پيامد نهايي بارداري را بهبود بخشد، در حالي که غربالگري انتخابي کاري پرزحمت بوده و از حساسيت کافي برخوردار نيست. البته اين نظريه برخلاف آنچه است که ADA توصيه مي نمايد؛ چرا که لزوم انجام غربالگري را براي افراد در معرض خطر کم حذف مي نمايد.
از سوي ديگر، کالج زنان و مامايي آمريکا (ACOG) تصديق مي کند که غربالگري همگاني با حساسيت ترين رويکرد است. آنها همچنين اظهار مي دارند که غربالگري شايد در افراد در معرض خطر کمتر چندان لازم نباشد، اما تاييد مي نمايد که غربالگري همگاني رويکردي عملي تر است. انجمن ديابت آمريکا مجددا معيارهاي غربالگري و تشخيص GDM را براساس نتايج کارآزمايي «هيپرگليسمي و پيامدهاي مضر بارداري» (HAPO) مورد ارزيابي قرار داده، زيرا اين داده ها حاکي از ارتباط ميان غلظت گلوکز و ماکروزومي است که ارتباطي مستمر و مستقيم بوده و از غلظت هاي ناشتاي بيش از ۷۵ ميلي گرم در دسي ليتر آغاز خواهد شد. نتايج اين کارآزمايي تاکيد مضاعفي بر غربالگري همگاني دارد و معتقد است پيامد نهايي بارداري بهتر خواهد بود، چراکه افزايش قند خون تاثير سويي بر جنين خواهد داشت، حتي اگر فرد باردار معيارهاي تشخيصي ADA را براي تشخيص GDM نداشته باشد.
● چگونه غربالگري کنيم؟
ارزيابي هر زني که ميزان گلوگز تصادفي سرم وي بيش از ۲۰۰ ميلي گرم در دسي ليتر بوده يا مقدار گلوکز سرم ناشتاي او بيش از ۱۲۶ ميلي گرم در دسي ليتر باشد، غيرضروري است، زيرا اين يافته ها به تنهايي مطرح کننده تشخيص ديابت هستند که بايد در روز ديگري نيز تاييد شوند و خود اتخاذ رويکرد ديگري را مي طلبد.رويکرد دو گامي (Two-step approach): معيارهاي ACOG رويکرد دو گامي را پيشنهاد مي کند که با آزمون چالشي
۵۰ گرم گلوکز خوراکي آغاز خواهد شد. اين مقدار قند، بدون توجه به زمان سپري شده از آخرين وعده غذايي يا گلوکز سرم داده شده، سپس يک ساعت بعد از مصرف آن گلوکز سرم يا پلاسما اندازه گيري مي شود. اين تست گاهي تست تحمل يک ساعت گلوکز (one-hour glucose tolerance test) ناميده مي شود. اگر اندازه گرفته شده
کوچکتر ۱۳۰ يا کوچکتر ۱۴۰ ميلي گرم در دسي ليتر باشد، به عنوان مقدار غيرطبيعي در نظر گرفته مي شود. بعضي نيز مقدار کوچکتر ۱۳۰ ميلي گرم در دسي ليتر را به عنوان حد آستانه در نظر مي گيرند. نبايد از خون کاپيلاري براي غربالگري استفاده شود، مگر اينکه درستي گلوکزمتر مشخص شده و مقادير آن نيز به طور هم زمان با نمونه هاي گرفته شده از پلاسماي وريدي همبستگي داشته باشد. به زناني که مقادير غيرطبيعي داشته باشند، ۱۰۰ گرم گلوکز داده شده و تحت تست تحمل گلوکز (GTT) خوراکي ۳ ساعته قرار خواهند گرفت. رويکرد يک گامي (One-step approach): در جمعيت بيمار که در معرض خطر بسيار بالاي GDM قرار دارند، انجام GTT بدون تست غربالگري اوليه (آزمون چالشي گلوکز) مي تواند هزينه اثربخش باشد.
لازم به ذکر است بعضي بيماران به دلايلي نمي توانند محلول غليظ و هيپراسمولار گلوکز را تحمل کنند، بنابراين انواع ديگر تست هاي غربالگري خوراکي (و تحمل گلوکز) معرفي شده اند که بهتر تحمل مي شوند، هر چند حساسيت کمتر داشته و در مطالعات بزرگ نيز تاييد نشده اند. در اين رويکردها، به طور معمول از آب نبات، غذاي از پيش تعريف شده يا نوشيدني هاي گازدار تجاري استفاده مي شود. هيچ يک از اين روش ها مورد تاييد ADA يا ACOG قرار ندارند. اگر بيمار محلول قند را بالا آورد، پيشنهاد مي شود از تست گلوکز خون ۲ ساعت پس از غذا و گلوکز ناشتاي دوره اي تصادفي استفاده شود.
هموگلبولين A۱C: هم پوشاني زيادي در توزيع مقادير A۱C ميان زنان طبيعي، غيرطبيعي لب مرزي و آنها که سطوح غيرطبيعي اما خفيف گلوکز خون دارند، ديده مي شود، بنابراين A۱C تست مناسبي براي تشخيص عدم تحمل خفيف گلوکز نيست. A۱C بيشتر از ۵ ۶ درصد، مطرح کننده ديابت تيپ ۲ است، اما A۱C کمتر از اين مقدار نبايد به عنوان شاهدي عليه تشخيص ديابت در نظر گرفته شود. در حقيقت داده ها حاکي از آن هستند که سطوح A۱C بيشتر از ۲ انحراف معيار بالاتر از ميانگين طبيعي (در اکثر آزمايشگاه ها، اين مقدار تقريبا ۳ ۵ درصد است) ممکن است زناني را تشخيص دهد که در معرض خطر براي زايمان نوزادي که نسبت به سن بارداري بزرگ تر است، قرار دارند.

● ديابت حاملگي چيست؟ ديابت حاملگي نوعي ديابت است كه زنان حامله به آن مبتلا مي شوند. بين ۲ تا ۷ درصد زنان حامله دچار اين نوع ديابت مي شوند و به اين دلي ...

داروهايي كه در درمان دارويي مورد استفاده قرار مي گيرند عبارتند از: قرصهاي ضدبارداري قرصهاي ضدبارداري شايعترين داروهايي هستند كه براي درمان هورموني است ...

ديابت حاملگي چيست؟ ديابت حاملگي نوعي ديابت است كه زنان حامله به آن مبتلا مي شوند. بين 2 تا 7 درصد زنان حامله دچار اين نوع ديابت مي شوند و به اين دليل ...

● ديابت بارداري ديابت مليتوس بارداري gestational diabetes mellitus را عموماً به عنوان عدم تحمل گلوکز تعريف مي کنند که ابتدا در دوره ي بارداري شناسايي ...

مرض قند يا ديابت شيرين يک اختلال سوخت و سازي در بدن است. بدين صورت که سرعت و توانايي بدن در استفاده و سوخت و ساز کامل قندها کاهش مي يابد. از اينرو قند ...

بيماري قند (ديابت) يکي از شايع ترين بيماري هاي غدد درون ريز است که با افزايش غير طبيعي قند خون، اختلالات متابوليکي حاد و عوارض درازمت در چشمها، کليه ه ...

ارتباط موجود ميان ديابت مليتوس و دمانس قابل انکار نيست، به طوري که بسياري مطالعات به اين نتيجه رسيده اند که خطر زوال شناختي و دمانس [شامل بيماري آلزاي ...

ديابت يکي از مشهورترين و قديمي ترين بيماري هاست و شايد به همين دليل است که باورهاي نادرست فراواني به اين بيماري تعلق دارد. اگر شما نيز به ديابت مبتلا ...

دانلود نسخه PDF - ديابت بارداري