up
Search      menu
داروها :: مقاله درمان افسردگي PDF
QR code - درمان افسردگي

درمان افسردگي

داروهاي ضدافسردگي

داروهاي ضدافسردگي داروهايي هستند که براي درمان افسردگي حاد و برخي شرايط ديگر (مثل اختلال شخصيت و اختلال اضطراب) مورد استفاده قرار مي گيرند. تأثير اين داروها از طريق افزايش سطح سروتونين، نوراپينفرين و دوپامين در مغز صورت مي گيرد. اين داروها معمولاً به شکل قرص هستند و نحوه مصرف آن ها يکبار تا چند بار در روز است.
داروهاي ضدافسردگي در رده هاي مختلفي قرار دارند. اين رده ها عبارتند از مهارکننده هاي مونوآمين اکسيداز (MAOIها)، داروهاي ضدافسردگي سه حلقه اي (TCAها) و ساير مهارکننده هاي جذب مجدّد سروتونين نوراپينفرين (SNRIها) و مهارکننده هاي جذب مجدّد سروتونين (SSRIها). تمام داروهاي ضدافسردگي تقريباً اثر مشابهي بر روي افسردگي دارند، هر چند بيماران مختلف ممکن است به يک دارو، واکنش بهتري نسبت به داروي ديگر نشان دهند.
معمولاً دو تا سه هفته طول مي کشد تا تأثير داروهاي ضدافسردگي آشکار گردد. درابتدا، فقط ممکن است اثرات جانبي آن ها (مثل تهوّع، خواب آلودگي، افزايش وزن) بروز کند. امّا در اغلب موارد، اين اثرات جانبي، که از دارويي به داروي ديگر متفاوت است، ظرف يک يا دو هفته بهبود مي يابد يا به طور کلّي مرتفع مي شود. داروهاي جديد ضدافسردگي، اثرات جانبي کمتري نسبت به داروهاي قديمي تر دارند.
هنگامي که مصرف داروهاي ضدافسردگي به طور ناگهاني قطع گردد، ممکن است باعث عوارض ترک مصرف نظير تهوّع، سردرد و سرگيجه شود.
به طور کلّي توصيه مي شود که بيماران به هنگام مصرف داروهاي ضدافسردگي از مصرف الکل خودداري کنند. مصرف تعدادي از داروهاي ديگر نيز ممکن است با داروهاي ضدافسردگي تداخل داشته باشد. از اين رو، بيماران بايد پيش از شروع مصرف هر داروي ضدافسردگي جديدي، پزشک خود را از تمام داروهايي که مصرف مي کنند آگاه سازند.
بي خطر بودن مصرف داروهاي ضدافسردگي در دوران بارداري هنوز به طور کامل شناخته نشده است. پاروکستين که از SSRI هاست احتمالاً با نقص هاي هنگام تولّد ارتباط دارد. خانم هايي که داروهاي ضدافسردگي مصرف مي کنند و پرستار و يا باردار هستند و يا مي خواهند باردار شوند بايد با پزشک متخصص زنان و زايمان مشورت کنند.
فلوکستين که از SSRI هاست، تنها داروي ضدافسردگي است که مصرفش براي کودکان به تأئيد رسيده است. با وجود اين، مراقبت نزديک از هر کودکي که داروي ضدافسردگي مصرف مي کند، به خاطر افزايش بالقوه خطر بروز فکر خودکشي به شدّت توصيه مي شود. داروهاي ضدافسردگي معمولاً در بيماران مسن تر نيز همانند بيماران جوان تر تأثير مي گذارد.
● درباره داروهاي ضدافسردگي
داروهاي ضدافسردگي داروهايي هستند که براي درمان افسردگي حاد و برخي اختلالات ديگر (مثل اختلالات شخصيت و اختلال اضطراب) مورد استفاده قرار مي گيرند. اين داروها در صورتي که مطابق دستور پزشک مصرف شوند، اعتيادآور نيستند. داروهاي ضدافسردگي معمولاً به شکل قرص هستند و نحوه مصرف آن ها يکبار تا چند بار در روز است.
اعصاب توسط ناقل هاي عصبي بين يکديگر پيام رد و بدل مي کنند. براي هر پيام، تعداد زيادي ناقل عصبي آزاد مي شود. بسياري از ناقل هاي عصبي به «گيرنده ها» بر روي ساير اعصاب مي چسبند. اين گيرنده ها پيام ها را مي خوانند. برخي از ناقل هاي عصبي نيز بدون آن که به گيرنده ها چسبيده شوند و خوانده شوند به سلول هاي عصبي باز گردانده مي شوند. اين فرايند که به آن «جذب مجدد» گفته مي شود به اعصاب اجازه مي دهد تا به جاي آن که به توليد مداوم ناقل هاي عصبي بيشتر بپردازند، از همان ناقل ها دوباره استفاده کنند.
تأثير داروهاي ضدافسردگي از طريق افزايش سطح ناقل هاي عصبي سروتونين، نوراپينفرين و دوپامين (که جمعاً به آن ها مونوآمين گفته مي شود) در سيناپس هاي (فواصل بين عصب ها) مغز است. مونوآمين ها در افکار، هيجانات، حافظه و تنظيم برخي کارکردهاي بدن دخالت دارند. هنگامي که سطح اين مواد شيميايي خيلي پائين باشد، فرد دچار افسردگي مي شود.
سطح مونوآمين ها از طريق مسدود کردن گيرنده هايي که پيام ها را مي خوانند (مسدود کننده هاي گيرنده) و يا جلوگيري از جذب مجدّد مواد شيميايي (مهارکننده هاي جذب مجدّد) قابل افزايش است. هنگامي که گيرنده ها مسدود شوند و يا از جذب مجدّد جلوگيري شود، مونوآمين ها در مغز افزايش مي يابند.
تأثير داروهاي ضدافسردگي بر روي مواد شيميايي مغز ممکن است آني نباشد. آغاز واکنش بيمار به دارو درماني ممکن است چند هفته به طول بيانجامد. در ابتدا، فقط اثرات جانبي (مثل تهوّع، بيخوابي، خشک شدن زبان، خستگي) ممکن است پديدار گردند. در اغلب موارد، اثرات جانبي پس از يک يا دو هفته بهبود مي يابند يا به طور کلّي مرتفع مي شوند. داروهاي جديد ضدافسردگي داراي اثرات جانبي کمتري نسبت به داروهاي قديمي تر هستند.
بيمار بايد حداقل به مدّت شش ماه به مصرف داروهاي ضدافسردگي بپردازد.اين زمان به دارو درماني مجال تأثير مي دهد و خطر بازگشت بيماري را کاهش مي دهد. مصرف داروهاي ضدافسردگي، بسته به شرايط درمان، ممکن است ماه ها يا سال ها ادامه يابد.
داروهاي ضدافسردگي بايد دقيقاً همان گونه که تجويز شده اند مصرف شوند تا تأثير مطلوب را داشته باشند. حذف يک نوبت مصرف مي تواند باعث جلوگيري از عملکرد مناسب دارو گردد. همچنين قطع مصرف داروهاي ضدافسردگي حتماً بايد با مشورت پزشک صورت گيرد. بسياري از مردم، به هنگام مواجه شدن اوليه با اثرات جانبي و عدم دستيابي به تأثيرات مثبت فوري، مصرف داروهاي ضدافسردگي را قطع مي کنند و به آن ها زمان لازم براي اثربخشي را نمي دهند. هنگامي که مصرف داروهاي ضدافسردگي به طور ناگهاني قطع گردد، ممکن است عوارض ترک مصرف دارو (مثل تهوّع، سردرد، سرگيجه) بروز کند. از اين عوارض معمولاً مي توان با متوقف کردن تدريجي مصرف دارو جلوگيري کرد.
بيماران بايد آگاهي داشته باشند که پزشک ممکن است براي حصول بهترين نتيجه با کمترين اثرات جانبي، به تغيير و تنظيم مقدار مصرف دارو بپردازد. به علاوه، اداره دارو و غذا (FDA) در آمريکا اعلام نموده است که داروهاي ضدافسردگي ممکن است باعث افزايش خطر بروز افکار خودکشي در برخي بيماران گردد و بدين جهت، تمام کساني که از طريق مصرف اين داروها تحت درمان قرار دارند بايد از نزديک براي تغييرات غيرعادي رفتاري مورد مراقبت قرار گيرند.
● انواع و تفاوت هاي داروهاي ضدافسردگي
با وجودي که تمام داروهاي ضدافسردگي تقريباً به يک اندازه موثرند امّا انواع و اقسام آن ها به بازار عرضه مي شود. به طور کلّي، داروهاي ضدافسردگي بر حسب اين که بر کداميک از ناقل هاي عصبي و چگونه اثر مي گذارند، به رده هاي مختلفي تقسيم مي گردند.
مهار کننده هاي مونوآمين اکسيداز (MAOIها) نخستين داروهاي ضدافسردگي بودند که ساخته شدند. اثر بخشي آن ها از طريق مسدود کردن آنزيم هاي مونوآمين اکسيداز (مواد شيميايي که ناقل هاي عصبي را مي شکنند) است. در حال حاضر، MAOIها به ندرت تجويز مي شوند زيرا از يک سو مصرف آن ها به همراه برخي غذاها مي تواند باعث مشکلات جدّي سلامتي گردد و از سوي ديگر، اثرات جانبي داروهاي جديد ضدافسردگي به مراتب کمتر است. با وجود اين، MAOIها براي برخي اختلالات خاص، به ويژه هنگامي که ساير داروهاي ضدافسردگي کارايي نداشته باشند، بسيار موثر هستند.
MAOIها شامل ايزوکربوکسازيد (با نام تجاري مارپلان)، فنلزين (با نام تجاري نارديل) و ترانيل سيپرومين (با نام تجاري پارنات) مي باشند.
داروهاي ضدافسردگي سه حلقه اي (TCAها) براي سال هاي متمادي تنها جايگزين موجود براي MAOIها بودند. TCAها از جذب مجدّد ناقل هاي عصبي نوراپينفرين، سروتونين و با درجه کمتري، دوپامين در مغز جلوگيري مي کنند. پزشکان معمولاً TCAها را کمتر به عنوان نخستين دارو براي درمان تجويز مي کنند زيرا داروهاي جديدتر ضدافسردگي اثرات جانبي کمتري دارند.
داروهاي ضدافسردگي سه حلقه اي شامل آميتريپتيلين (با نام تجاري الاويل و اِندپ)، آموکساپين (با نام تجاري آسندين)، دزيپرامين (با نام تجاري نورپرامين)، دوکسپين (با نام هاي تجاري سينکوان و آداپين)، ايميپرامين (با نام تجاري توفرانيل)، نورتريپتيلين (با نام هاي تجاري آونتيل و پاملور)، پروتريپتيلين (با نام تجاري ويواستيل) و تريميپرامين (با نام تجاري سورمونتيل) مي باشند.
علاوه بر اين ها، داروي کلوميپرامين (با نام تجاري آنافرانيل) نيز به صورت غيررسمي تجويز مي شود. بدين معني که به منظوري غير از منظور اصلي تجويز مي شود زيرا هنوز تأئيد اداره دارو و غذا (FDA) را به دست نياورده است.
مهار کننده هاي جذب مجدّد سروتونين (SSRIها) داروهاي ضدافسردگي جديدتري هستند که از MAOI ها و TCAها، اثرات جانبي کمتري دارند. اثر بخشي آن ها از طريق مسدود کردن جذب مجدّد سروتونين بدون تأثير گذاشتن بر سطح نوراپينفرين يا دوپامين است.
SSRIها شامل سيتالوپرام (با نام تجاري سلکسا)، اسيتالوپرام (با نام تجاري لکساپرو)، فلوکستين (با نام هاي تجاري پروزاک و سارافم)، پاروکستين (با نام تجاري پاکسيل) و سرترالين (با نام تجاري زولافت) مي باشند. در برخي موارد، فلووکسامين (لوواکس) نيز ممکن است به صورت غيررسمي تجويز شود.
مهارکننده هاي جذب مجدّد نوراپينفرين و دوپامين (NDRIها) از طريق مسدود کردن جذب مجدّد دوپامين و نوراپينفرين، بدون تأثيرگذاري بر سطح سروتونين، اثر مي کنند. اين کار باعث اجتناب از بسياري از تأثيرات جانبي مرتبط با سروتونين (مثل تأثيرات جانبي جنسي) مي گردد. تنها NDRI موجود در آمريکا بوپروپيون (با نام تجاري ولبوترين) است.
مهارکننده هاي جدب مجدّد سروتونين و نوراپينفرين (SNRIها)، جذب مجدّد سروتونين و نوراپينفرين را بدون اثرگذاري بر سطح دوپامين، مسدود مي کنند. اين داروهاي ضدافسردگي شامل دولوکستين (با نام تجاري سيمبالتا) و ونلافاکسين (با نام تجاري افکسور) مي باشند. TCAها نيز در اصل جزء SNRI ها هستند.
تعديل کننده هاي نوراپينفرين سروتونين، برخي گيرنده هاي خاص را که سروتونين و نوراپينفرين دريافت مي کنند، مسدود مي نمايند. تنها دارويي از اين دسته که در آمريکا عرضه مي شود ميرتازاپين (رمرون) است.
برخي داروهاي ضدافسردگي هم جذب مجدّد و هم گيرنده هاي سروتونين را مسدود مي کنند. اين تعديل کننده هاي سروتونين شامل نفازودون (سِرزون) و ترازودون (دسيرل) مي باشند.
داروهاي جديدتر ضدافسردگي نيز در آزمايشگاه هاي مختلف در دست ساخت است.
● بيماري هايي که با داروهاي ضدافسردگي درمان مي شوند
تمام داروهاي ضدافسردگي تقريباً اثر مشابهي بر روي افسردگي دارند، هر چند بيماران مختلف ممکن است به يک دارو، واکنش بهتري نسبت به داروي ديگر نشان دهند. انتخاب اين که از کدام داروي ضدافسردگي استفاده شود به عوامل چندي بستگي دارد که از آن جمله مي توان به نشانه هاي بيمار، اثرات جانبي يک داروي خاص و اختلالات ديگري که بيمار ممکن است داشته باشد، اشاره کرد.
داروهاي ضدافسردگي ممکن است براي درمان عوارض مربوط به افسردگي، همراه با داروهاي ديگر تجويز گردند.
براي مثال، افسردگي اگر همراه با نشانه هاي روان پريشي (مثل توهم و هذيان) باشد، معمولاً از طريق تجويز داروهاي ضدافسردگي همراه با داروهاي ضدجنون درمان مي شود.
داروهاي ضدافسردگي علاوه بر درمان افسردگي، کاربردهاي درماني بالقوه ديگري نيز دارند. برخي از آن ها مورد تأئيد اداره دارو و غذا (FDA) قرار گرفته و برخي ديگر به صورت غيررسمي تجويز مي گردند. يعني با وجودي که به طور مشخص براي درمان يک وضعيت خاص مورد تأئيد قرار نگرفته اند امّا اثربخشي آن ها در سطح وسيعي مورد پذيرش قرار گرفته و تجويز مي گردند.
اختلالات ديگري که ممکن است با داروهاي ضدافسردگي درمان گردند عبارتند از:
افسرده خويي. شکل مزمن از افسردگي. معمولاً SSRI ها براي درمان آن تجويز مي گردند.
اختلال دوقطبي. نوعي اختلال خلق و خو که مشخصه اش الگوهاي متناوب شيدايي (مانيا) و افسردگي است. داروهاي ضدافسردگي ممکن است بعد يا همزمان با داروهاي تثبيت کننده خلق و خو، مورد استفاده قرار گيرند.
اختلال عاطفي فصلي. نوعي اختلال خلق و خو که مشخصه اش الگوهاي تکرار شونده افسردگي در خلال برخي فصل هاي خاص سال، به ويژه اواخر پائيز و زمستان است. بوپروپيون (با نام تجاري ولبوترين) اخيراً مجوز اداره دارو و غذاي آمريکا را براي مصرف در مورد اين اختلال به دست آورده است. اين دارو جزء NDRI هاست.
اختلال اضطراب. انواع گوناگوني از اختلالات اضطراب شامل اختلال وسواس (OCD)، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، اختلال اضطراب تعميم يافته (GAD) و اختلال هراس، با داروهاي ضدافسردگي درمان مي شوند. اين اختلالات معمولاً با داروهاي ضدافسردگي سه حلقه اي ( TCAها) و SSRI ها درمان مي شوند.
پراشتهايي رواني. نوعي اختلال تغذيه که مشخصه اش مصرف دوره اي، کنترل نشده و سريع مقادير زياد غذا در مدتي کوتاه و به دنبال آن احساس گناه، افسردگي يا بيزاري از خود و روي آوردن به روش هاي غيرمعمول براي تخليه (مثل استفاده از مسهل يا ايجاد استفراغ) است. اين اختلال با TCAها، SSRIها و MAOIها درمان مي گردد.
اختلال نقص توجه بيش فعالي (ADHD). از بوپروپيون که جزء NDRI هاست ممکن است براي درمان ADHD استفاده شود.
اوتيسم. اين اختلال رشد که مشخصه اش تمايل به مجذوب خود بودن و وجود مشکلات در ارتباطات و رفتار است، به وسيله SSRI ها درمان مي گردد.
اختلال مرزي شخصيت. اين اختلال شخصيت که مشخصه اش رفتار تکانشي (رفتار ناگهاني و برنامه ريزي نشده) و فرايندهاي ناسالم فکري است توسط SSRI ها درمان مي شود.
بي اختياري ادرار. معمولاً TCA ها براي درمان اين مورد تجويز مي گردند.
اختلالات درد مزمن. بسياري از اختلالات دردهاي مزمن (مثل درد عصبي و سردردهاي ميگرني) با TCAها و SNRI ها درمان مي شوند.
علاوه بر موارد فوق، بوپروپيون به بيماراني که در تلاش براي ترک سيگار هستند نيز داده مي شود.
● نکات مورد توجه در ارتباط با داروهاي ضدافسردگي
تمام داروهاي ضدافسردگي ممکن است خطر تشنّج را در برخي از بيماران از جمله آن هايي که صرع دارند، افزايش دهند. SSRI ها و SNRI هاي غيرسه حلقه اي معمولاً براي بيماراني که داراي سابقه تشنّج هستند مناسب ترند.
بيماراني که داراي مشکل پروستات (مثلاً بزرگ شدن پروستات)، انواع خاصي از گلوکوم (يک نوع بيماري چشمي که به آن «آب سبز» هم گفته مي شود) يا مشکلات قلبي باشند معمولاً مورد تجويز داروهاي ضدافسردگي سه حلقه اي (TCAها) قرار نمي گيرند. معمولاً از بيماراني که مشکل قلبي يا سن بالاتر از ۴۰ سال داشته باشند، قبل از تجويز TCAها نوار قلب گرفته مي شود.
مصرف بوپروپيون که جزء NDRI هاست براي بيماراني که داراي سابقه ضربه مغزي، غدّه در سلسله اعصاب مرکزي يا اختلال تغذيه اي فعال باشند توصيه نمي شود. بوپروپيون حتي در بيماراني که چنين سابقه هايي نداشته باشند نيز مي تواند باعث تشنّج گردد.
MAOIها معمولاً براي بيماراني که داراي فشار خون بالا و نارسائي احتقاني قلب هستند تجويز نمي گردند. همچنين تعديل کننده هاي سروتونين معمولاً براي کساني که بيماري قلبي دارند توصيه نمي شود.
● اثرات جانبي احتمالي داروهاي ضدافسردگي
داروهاي ضدافسردگي جديدتر معمولاً مطمئن ترند و توسط بيماران بهتر تحمل مي شوند. اغلب اثرات جانبي اين داروها موقتي و بسته به مقدار مصرف است. بدين معني که با کاهش مقدار مصرف، بهتر و با افزايش آن، بدتر مي شوند.
اداره دارو و غذاي آمريکا (FDA) هشدار داده است که داروهاي ضدافسردگي مي توانند خطر خودکشي را در برخي افراد خاص افزايش دهند. دليل اين اثر جانبي به درستي شناخته شده نيست. امّا شايد دليل آن اين باشد که داروهاي ضدافسردگي غالباً پيش از آن که اثرات جانبي افسردگي مثل غمگيني يا اضطراب را تخفيف دهند، اثرات جانبي فيزيکي (جسمي) افسردگي مثل خستگي را بهبود مي بخشند. در برخي موارد، اين به افرادي که سابقه اقدام به خودکشي داشته اند، انرژي دوباره اي براي انجام عمل خود مي دهد. به اين جهت، اين نکته حائز اهميت است که افرادي که داروهاي ضدافسردگي مصرف مي کنند بايد براي رفتارهاي غيرمعمول، مورد مراقبت قرار داشته باشند.
اثرات جانبي غالباً در خلال مراحل اوليه درمان با داروهاي ضدافسردگي روي مي دهد. پزشک معمولاً توصيه هاي لازم را براي چگونگي مديريت آن ها به بيمار مي کند. اين اثرات جانبي عبارتند از:
تهوّع. اگر دارو همراه با غذا مصرف شود کاهش مي يابد.
افزايش وزن. خوردن غذاهاي سالم و ورزش کردن مي تواند اين اثر جانبي را کاهش دهد. اين اثر جانبي بيشتر با مصرف TCAها روي مي دهد.
خستگي. مصرف دارو قبل از خواب مي تواند اين اثر جانبي را کاهش دهد.
بيخوابي. مصرف دارو در صبح ها مي تواند به تخفيف اين اثر جانبي کمک کند. اين اثر جانبي بيشتر با مصرف SSRIها روي مي دهد.
خشکي دهان. جرعه جرعه آب خوردن، يخ مکيدن و آدامس جويدن مي تواند به تخفيف اين اثر جانبي کمک کند. اين اثر جانبي بيشتر با مصرف TCAها روي مي دهد.
يبوست. خوردن مواد فيبردار به کاهش اين اثر جانبي کمک مي کند. اين اثر جانبي بيشتر با مصرف TCAها روي مي دهد.
سرگيجه. مصرف دارو قبل از خواب مي تواند به کاهش اين اثر جانبي کمک کند.
بيقراري. ورزش کردن مي تواند به کاهش اين اثر جانبي که بيشتر با مصرف SSRIها روي مي دهد، کمک مي کند.
اختلال جنسي. شامل کاهش ميل جنسي و مشکل در رسيدن به اوج لذت در فعاليت جنسي (ارگاسم) است. اين اثر جانبي به احتمال زياد به هنگام مصرف SSRIها روي مي دهد. تغيير داروي ضدافسردگي به دارويي که به اختلال جنسي ارتباطي نداشته باشد، مثل بوپروپيون، نفازودون يا ميرتازاپين، و يا SNRIها مي تواند به کاهش اين اثر جانبي کمک کند.
چنانچه مصرف داروهاي ضدافسردگي به طور ناگهاني قطع گردد، بيمار ممکن است با عوارض ترک مصرف روبرو شود. اين عوارض معمولاً با خارج شدن دارو از سيستم بدن بيمار يا پس از آن که بدن بيمار فرصت کافي براي تنظيم خود با تغيير دارو را به دست آورد، از ميان مي رود. عوارض ترک مصرف، تقريباً همان اثرات جانبي دارو درماني به علاوه سردرد، تحريک پذيري، اسهال و احساس سوزش است.
عارضه سروتونين، هر چند بسيار نادر است، امّا يک خطر جدّي در هر نوع دارو درماني که باعث افزايش سطح سروتونين مي شود است و بايد هر چه سريع تر تشخيص داده شود. اين عارضه غالباً بر اثر تأثير متقابل دارويي (مثلاً مصرف همزمان MAOIها يا TCAها و SSRIها) روي مي دهد. اين وضعيت ممکن است نهايتاً به از بين رفتن عضلات و از کار افتادگي کبد بيانجامد. نشانه هاي اوليه شامل گيجي و سرخ شدن صورت است.
بوپروپيون که جزء NDRI هاست، کمترين اثر جانبي در زمينه امور جنسي را دارد و معمولاً باعث افزايش وزن نيز نمي شود. اين دارو در موارد نادر، ممکن است باعث دلشوره يا بيقراري حرکتي (ناتواني براي آرام نشستن) شود. اثرات جانبي متداول بوپروپيون شامل ورم روده و عرق کردن زياد است.
SNRIها در موارد نادري ممکن است باعث افزايش فشار خون، افزايش ضربان قلب و گيجي شوند.
نفازودون که تعديل کننده سروتونين است مي تواند باعث گيجي يا تغيير ديد (مثل تاري) گردد. نفازودون نبايد براي بيماراني که مشکل کبدي دارند تجويز شود. اداره دارو و غذا (FDA) در سال ۲۰۰۲ هشداري در مورد خطر از کارافتادگي کبد در بيماراني که با نفازودون مداوا مي شوند صادر کرد.
ترازودون که تعديل کننده سروتونين است نيز مي تواند باعث خواب آلودگي شديد شود و هر چند از طرف FDA براي درمان بيخوابي مورد تأئيد قرار نگرفته است امّا مقدار کمي از آن همراه با ديگر داروهاي ضدافسردگي بدين منظور تجويز مي گردد. ساير اثرات جانبي ترازودون شامل سرگيجه، منگي، خشکي دهان و تاري ديد است. اين دارو همچنين مي تواند باعث وخيم تر شدن مشکلات قلبي گردد. به علاوه، ترازودون تنها داروي ضدافسردگي است که مي تواند باعث نعوظ دائم و دردناک در مردان گردد. نعوظ دائم ناشي از مصرف ترازودون ممکن است به خودي خود مرتفع نگردد و به عمل جراحي نياز داشته باشد.
● داروهاي ضدافسردگي و تداخل دارويي
معمولاً مصرف الکل در زماني که هر نوع داروي ضدافسردگي در حال استفاده باشد توصيه نمي گردد. داروهايي که بر کبد تأثير مي گذارند ممکن است باعث افزايش سطح اغلب داروهاي ضدافسردگي در سيستم بدن گردند و اين امر به نوبه خود، اثرات خطرناکي نظير مصرف بيش از حدّ دارو به همراه داشته باشد. اين امر خصوصاً در مورد داروهاي ضدافسردگي سه حلقه اي (TCAها) صادق است.
سايمتيدين (با نام تجاري تاگامت) که براي درمان سوزش سردل و ترش کردگي مصرف مي شود مي تواند اثربخشي بسياري از داروهاي ضدافسردگي مثل دسيپرامين، دوکسپين، ايميپرامين، پاروکستين و سرترالين را افزايش دهد.
از سوي ديگر، کشيدن سيگار مي تواند باعث کاهش اثربخشي برخي TCAها گردد. بعضي از TCAها ممکن است حساسيت پوست به نور خورشيد را افزايش دهند. به طور کلّي توصيه مي شود که بيماراني که از اين دارو استفاده مي کنند، هنگام خروج از خانه، لباس هايي بپوشند که مانع تابش مستقيم نور خورشيد به بدنشان شود. برخي داروها، مثل بعضي آنتي اسيدهاي خاص، ممکن است اثر بخشي بعضي از SSRIها را کاهش دهند.
MAOI ها مي توانند تداخل خطرناکي با ساير داروها داشته باشند و بدين خاطر به هنگام مصرف آن ها بايد محدوديت هايي بر روي رژيم غذايي و مصرف ساير داروها اعمال گردد.
● عوارض مصرف بيش از اندازه داروهاي ضدافسردگي
داروهاي جديدتر ضدافسردگي عموماً در صورت مصرف بيش از اندازه، خطرات کمتري از داروهاي قديمي تر دارند. بسياري از اين داروهاي جديد باعث اثرات جانبي ناخوشايندي مي گردند امّا معمولاً در صورت مصرف بيش از اندازه تجويز شده از سوي پزشک، مهلک نيستند. در اغلب موارد، عوارض مصرف بيش از اندازه، مشابه اثرات جانبي دارو، امّا شديدتر است.
داروهاي ضدافسردگي سه حلقه اي (TCAها) در صورت مصرف بيش از اندازه، مي توانند بسيار خطرناک باشند و احتمالاً باعث مرگ بيمار شوند. در صورت بروز هر يک از عوارض مصرف بيش از اندازه دارو بايد فوراً به پزشک يا مرکز درماني مراجعه کرد. عوارض مصرف بيش از اندازه داروهاي ضدافسردگي عبارتند از:
▪ تپش سريع قلب
▪ تشنج
▪ خشکي مخاط
▪ پوست خشک و داغ
▪ باز شدن مردمک چشم
▪ بيقراري
▪ فشار خون بالا
▪ تپش نامنظم قلب (آريتمي)
عوارض مصرف بيش از اندازه بوپروپيون که جزء NDRI هاست عبارتند از:
▪ تشنج
▪ توهم
▪ از دست دادن تمرکز
▪ تپش سريع قلب
مصرف بيش از اندازه ونلافاکسين که جزء SNRI هاست ممکن است باعث عارضه اي نشود. امّا اگر عارضه اي داشته باشد به شکل خواب آلودگي، افزايش ضربان قلب، حافظه ضعيف و لرزه اندام ها (خفيف تر از تشنج) ظاهر مي گردد.

مقدمه احساس عدم خوشحالي در برخي از روزها امري طبيعي است. اما زماني که تنهايي و نا اميدي جاي اين احساس را مي گيرد و از بين نمي رود مي تواند منشا اصلي ا ...

هيچ چيز مثل ديدن يک کودک يا نوجوان افسرده ذهن و روح آدمي را به خود مشغول نمي کند; که چرا؟ تا چند سال پيش باور کلي در بين روانشناسان اين بود که: کودک ...

شيوه زندگي سريع و صنعتي امروز روزانه سهم بزرگي از جان و روان ما را معطوف مسائلي کرده است که در معناي زندگي نمي گنجند. کارشناسان امور زيستي و روانشنا ...

آب درماني(هيدروپاتي) واژه ايست که براي درمان از طريق آب استفاده مي گردد.از زمانهايي که به ياد مي آيد،هم قبايل بدوي هم ملل متمدن آب را براي درمان بکار ...

● بيسفوسفونيت و فيبريلاسيون طي کارآزمايي تصادفي شده ي اخير، استفاده از سالي يک بار اسيد زولدرونيک داخل وريدي سبب افزايش تراکم استخواني هيپ و مهره هاي ...

افسردگي با انواع گسترده اي از علايم احساسي و سوماتيک شامل خلق پايين، فقدان احساس لذت، اضطراب و اختلال خواب و اشتها تظاهر مي کند. علاوه بر اين ، درد ني ...

● موارد مصرف کلسيتريول براي پيشگيري و درمان راشي تيسم و درمان کمي کلسيم خون همراه با کم کاري پاراتيروئيدمصرف مي شود. ● مکانيسم اثر کلسيتريول اين ويتام ...

در طول دهه هاي اخيردارو درماني صرع پيشرفت چشمگيري داشته است وازسال ۱۹۹۳ با معرفي چيزي در حدود ۹ داروي جديد، گزينه هاي به مراتب بيشتري براي درمان اين ب ...

دانلود نسخه PDF - درمان افسردگي