up
Search      menu
جانور شناسی :: مقاله توکان PDF
QR code - توکان

توکان

پراکندگي در کشورهاي: آرژانتين ، بوليوي ، پاراگوئه ، پرو ، آمريکاي شمالي
رژيم غذايي: به طور عمده ميوه خوار به شمار مي رود ولي از حشرات ، تخم پرندگان ديگر و مارمولک هم تغذيه مي کند .
زيستگاه : جنگل هاي استوايي
خانواده ي توکانها (Ramphatidae) شامل سي و پنج گونه هستند . اين پرندگان به علت سايز بزرگ بدن و رنگ جذاب نوکشان ، که هر دوي اينها براي اهداف مختلفي به کار مي روند ، به راحتي از ساير پرندگان شناخته مي شوند . اين خصوصيات به آنها در غذا خوردن ، مبارزه کردن و فرايند جفت گيري کمک مي کنند.
با اين وجود هيچ کدام از فعاليت هاي بالا زياد به نوک نياز ندارند و ساختمان نوک گاهي اوقات نه تنها کمک نمي کند بلکه ممکن است مانع فعاليت هم باشد . توکانها از جمله بزرگترين پرندگان ميوه خوار هستند اما از هر فرصتي براي استفاده از قدرت و نوک مضرس خود براي خوردن پرندگان کوچک ، خزندگان و دوزيستان دريغ نمي کنند .
توکانها فقط در جنگل هاي گرمسيري آمريکا يافت مي شوند طبقه بندي اي که در مورد آنها مي باشد از جنوب مکزيک تا پاراگوئه و شمال آرژانتين ادامه پيدا مي کند که بيشترين فراواني آنها در ناحيه ي آمازون مي باشد . گونه هاي اندکي از اين پرنده را مي توان در کوههاي اندس يافت ، اکثريت آنها در مناطق بلند و مرتفع زندگي مي کنند .
توپي محلي هندوستان پرنده اي بود که به نام توکو خوانده مي شد اما جستجو گران آمريکايي قرنها پيش اين لغت را به توکان تغيير دادند . بسياري از اعضاي خانواده ي توکانها ، پرندگاني کوچک هستند و اندازه شان مثل زاغ سياه مي باشد .
آنها شامل توکانت ها از سر ده ي Aulacrhynchus و aracaris همچنين از گونه ي pteroglossus ، Selenidera ، Baillonius مي باشند .
از گونه هاي کوچک رايج که در باغ وحش ها به نمايش در مي آيد گونه ي greenaracari مي باشد ، اما همين گونه در خارج از آمريکا کمياب است . بزرگترين توکاني که در رسانه هاي تصويري مي بينيم از گونه هاي Ramphastos مي باشد که شامل سرده هاي toco (Ramphastos toco ) ، keel-billeed Ramphastos sulfuratus )) ، chest nut – mandibled ( Ramphastos swainsonii ) ،
Red-billed ( Ramphastos tucanus ) مي شود.
همه ي توکانها دو پنجه در جلو و دو پنجه در عقب دارند ، اين شکل انگشتان به توکانها اجازه مي دهد تا خودشان را به هنگام گشتن به دنبال لانه و غذا به درختان متصل نگه دارند ، اين حالت پاها به آنها کمک مي کند تا بتوانند بقيه ي پرندگان را تعقيب کنند . آنها دم نسبتا سخت و محکم دارند که اعمال آنها را پشتيباني مي کند .
بعضي از پرندگان گونه ي aracaris اجتماعي هستند ، به اين منظور که با هم لانه سازي مي کنند و به پدر و مادرشان در غذا دادن به برادر يا خواهر کوچکتر خود کمک مي کنند . اگثر گونه ها اين قدر اجتماعي نيستند مثلا پرندگان متعلق به سر ده ي Ramphastos معمولا در مقابل پرنده ي همراه خود کم تحمل هستند.
● تاريخچه اي از حضور توکانها در باغ وحش هاي جهان
اولين باري که توکانها در انظار عمومي به نمايش در آمدند ، در باغ وحش لندن در سال ۱۸۰۷ بود که پرنده هاي رنگارنگ گونه ي aracari (pteroglossus torquatus ) به نمايش گذاشته شد.توکو توکان براي اولين بار در سال ۱۸۵۱ در باغ وحش Artis واقع در آمستردام در معرض ديد عموم قرار داده شد . دفعه ي بعدي در اواخر قرن نوزدهم ، در باغ وحش لندن و باغ جانورشناسي برلين اولين بار بود که بعضي گونه هاي ديگر توکان به نمايش در آمدند .
در باغ وحش آ مريکا ، گونه ي red–billedtoucans(Ramphastos erythrorhynchus) براي مدت زيادي (تا سال ۱۸۸۲( نگه داري مي شد . تعدادي ازگونه هاي رايج را از خارج وارد مي کردند و در تمام باغ وحش هاي آمريکا مثل باغ وحش فيلا دلفيا واقع در پنسيلوانيا ، باغ وحش سينسيناتي واقع در اوهايو ، باغ جانور شناسي بوفالو واقع در نيو يورک ،
park zoo ( new york city ) central و پارک لينکولن واقع در شيکاگو بودند.
در آغاز قرن بيستم ، بقيه ي باغ وحش ها هم شروع به نمايش در آوردن توکانها کردند . پارک ملي جانورشناسي در واشنگتن ، گونه هاي groove – billed toucane ، keel billed toco ، red – billed toucan را به نمايش گذاشت . در سال ۱۹۲۰ در باغ وحش سن ديگو اولين گونه اي از توکانها که به نمايش در آمد ، keel – billed بود .
باغ وحش برونکس در نيويورک از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۰ مجموعه ي عظيمي از توکانها را نگهداري کرد و هم اکنون اکثر باغ وحش هاي سراسر دنيا اين پرنده را دارند ، البته بعضي از گونه هاي اين پرنده در پارک پرندگان jurong در سنگاپور در محيط سر سبزي به صورت آزادانه وجود دارند که البته اطراف آن را حصار کشي کرده اند . تا پرندگان بتوانند از آب و هواي گرمسيري هم استفاده ي کافي را ببرند . در کشورهاي سردسير ، مثل نواحي سردسير اروپا و قسمتي از آمريکاي شمالي ، معمولا توکانها درون حصارهايي از جنس شيشه با ابعاد بسيار زياد به نمايش گذاشته مي شوند .
اولين توکاني که در باغ وحش توليد مثل کرد و تخم گذاشت در سال ۱۹۱۳ ، در باغ وحش لندن از گونه هاي spot-billed toucanets (selenideramaculirostris ) بود که البته جوجه ها زنده نماندند . در دهه هاي بعد دامپزشکان باغ وحش ها تحقيقات خود را در اين زمينه افزايش دادند تا بتوانند در باغ وحش ها محيطي را براي توليد مثل موفق توکانها فراهم کنند .
اما تلاش هاي آنها تا سال ۱۹۶۷ هيچ نتيجه اي نداشت ، تا اينکه در پارک vogel در آلمان توکاني از نوع توکان سينه سرخ (red – breasted) توليد مثل موفقي انجام داد .
از سال ۱۹۷۰ ramphastos toucan شروع به توليد مثل هاي موفقيت آميزي کردند . و از اين سال به بعد هر باغ وحشي دست کم يک توليد مثل را در بين توکانهايشان داشته اند.
هم اکنون به معرفي يکي از معروفترين گونه هاي توکان مي پردازيم:
توکوتوکان
▪ اندازه : ۶۳ ۵cm
▪ وزن ميانگين : ۷۰۰-۷۸۰ gr
▪ تفاوت با ديگر گونه ها:
جنس نر به مقداري جزئي از جنس ماده بزرگتر است. از خانواده ي مشابه توکانها تنها پرنده اي که زياد ديده ايم دارکوب ها مي باشند .در حدود سي و پنج گونه از توکانها را امروزه مي توان فقط در نقاط مرکزي و جنوبي آمريکا يافت . هر دوي اين خانواده ها داراي پاهايي هستند که دو چنگال به سمت جلو و دو چنگال به سمت عقب دارند . وقتي پرواز مي کنند بالهايشان را به سرعت به هم مي زنند و در نتيجه در هنگام حرکت در هوا بالا و پائين مي شوند . در کل در حالت پرواز با منقار بزرگ ، بالهاي پهن و دم کوتاه چهره ي منحصر به فردي دارد . آ نها معمولا به صورت گروهي و در دسته هاي کم جمعيت – معمولا شش تائي - پرواز مي کنند.
تو کو توکان با ۲۵ اينچ قد ، بزرگترين نوع توکانها به شمار مي رود. نوک اين پرنده ۸ اينچ طول و ۳ اينچ عرض دارد، دانشمندان هنوز علت بزرگي اين نوک را نمي دانند، نوک توکانها به آنها اين اجازه را مي دهد که ميوه هاي روي شاخه ي بلند درختان را بخورند و همچنين از درزها و شکافهاي درختان آب بنوشند .همان طور که ذکر شد توکانت ها کوچکتر از توکانها هستند اما مانند توکانها داراي نوک بلندي مي باشند. از نظر رنگ نوک توکانها به طور عمده نارنجي مي باشد به علا وه ي لکه ي سياهي که در ابتداي آن مي باشد ، به نظر مي رسد که درازي و بزرگي اين نوک در جذب جفت به هنگام شناسايي همنوعان خود و جفت گيري بسيار موثر است. در ساختار پوششي اين پرنده رنگها ي جذابي به کار رفته است ، پرهايشان بطور عمده مشکي هستند ، با گلوي قهوه اي پر رنگ و سينه ي سفيد ،البته اطراف چشمان اين پرنده فاقد پوشش پر مي باشد و عمدتا به رنگ نارنجي است . روي دم آنها با پرهاي سفيد و زير دم آنها با پرهاي ارغواني پوشيده شده است .
اين گونه ، براي پيدا کردن غذا از شاخه اي به شاخه ي ديگر پرواز مي کند و بيشتر ساعات روز را روي درختان ميوه مي گذراند. اين پرنده بعد از اينکه غذايي به دست آ ورد به صورت ماهرانه اي با پرت کردن سر خود به سمت عقب غذا را به داخل گلويش پرتاب مي کند و آن را مي بلعد و بسيار جالب است که بدانيد بعد از جستجو براي غذا آنها براي استراحت مدتي ساکت و آرام رو ي درختي مي نشينند . توکانها به هنگام خواب نوک خود را به پشت پرنده ي ديگر تکيه مي دهند تا در طول استراحت وزن آن روي گردن نباشد .
توکانها و توکانت ها اصولا مهاجرت نمي کنند ، البته بعضي از گونه ها شايد به طور فصلي مطابق محدوديتهايي که دارند حرکتهايي داشته باشند .
همان طور که در بالا اشاره شد توکانها معمولا وقت خود را در بين دسته هاي شش تائي مي گذرانند وغالبا با هم به دنبال درختان ميوه مي گردند ، آنها بسيار پر سر و صدا هستند و صداي يکنواختي ايجاد مي کنند که تا فاصله ي صد ها متر در جنگل شنيده مي شود .
توکانهاي بزرگتر ممکن است درز يا شکافي که ميانش خالي باشد را که پيدا کرده و آن را ، براي جفت گيري فصلي و خوابيدن روي تخم ها آماده کنند .
اين نوع پرنده در حفره هاي درختاني لانه مي سازند که قديمي باشند و حدود نوزده متر از سطح جنگل ارتفاع داشته باشد . ساختن لانه توسط هر دو جنس نر و ماده صورت مي گيرد ، در طول اين حفر کردن با هم آواز نيز مي خوانند ، در بعضي مواقع هم پرندگان ديگر به کمکشان مي آيند . پرنده ي ماده در لانه مي ماند و دو تا چهار تخم مي گذارد .
پرنده ي نر و ماده و پرندگان کمک کننده ، پانزده روز روي تخم ها مي خوابند ، جوجه هاي تازه از تخم در آمده نابينا هستند ، پوشش پر هم ندارند و مثل بقيه ي جوجه توکانها داراي پاهاي خاصي هستند که از پاي آنها در مقابل بافت خشن و زبر کف حفره محافظت مي کند. آنها حتي تميز کردن لانه را هم با هم انجام مي دهند . ۵۰-۴۳ روز بعد از به دنيا آمدن ، جوجه ها پر در مي آورند .

دانلود نسخه PDF - توکان